De Jordaan, van Nes en Zeedijk

274

lijke zwakheden, al walgde hij van het schande-bedrijf en hun slaafsche onderwerpingen. Hij hield evenveel van hun weedom, droefheid en stille melancholie, als van hun vreugde-opwinding, boert en jool, omdat hij zelf de vrouwelijke zachtheid gelijk een verborgen kwelling aan zijn eigen felle en stormwilde daden voelde knagen. Onder al zijn woeste vlagen, doldriftige uitvallen en giftige oproerigheden, zijn heftig episodieke minnarijen, bleef de zachte treurnis en de zoete geheimnis om al het gebeurende met hem en de vrouwen leven als een onverklaard raadsel en geheim voor zijn eigen meesleepende zin-nennatuur. Want nooit bracht de bevredigde liefde hem de streelende geluksgevoelens waarop hij bedwelmend had gewacht en vaak gaf hij al zijn levensvuur aan de minst-begeerde, onthield hij het teedere liefdegenot aan de meest-verlangde, terwijl hij er zelf naar snakte en alleen op die koortsige illusie maanden en maanden had geleefd.

Het zacht-vragende en met oogen smeekende verlangen van een niet begeerde vrouw bracht hem zonderlinger en benarder in de war dan het uittartende gedrag van een trots en koel-zinnelijk wezen. De eerste stemde hem droef, gelaten. De laatste gaf hem juist zijn mannelijke fierheid en onafhankelijkheid terug. Hoe vurig hij ook de gunstelinge van zijn hart begeerde, hij zou haar den pinknagel ongeroerd laten als zijzélve niet in de volle drift en onstuimigheid van haar vrouwelijke verlangens tot hem kwam. Het ruw-overrompelende haatte Karei Burk juist zoo hevig in de behoje-bikkers. Wanneer een meid wild belust was op een ander, dan bliefde hij haar niet tegen den zin. Hij kon ook lokken naar min en voor een mooie vrouw, haar streeling en liefdewoord, zou hij zijn leven gegeven hebben. Want heerlijk vond hij het intieme raadsel van iedere vrouw als vroüw, te naderen. Als er 's avonds in zijn buurt of op den Zeedijk wat te snibbelen

Behoje-bikkers: souteneurs.