De Jordaan, van Nes en Zeedijk

273

hij het, dwars tegen de duistere geweldenarijen der souteneurs en boeven in te woelen. Maar bovenal was op den Zeedijk... de ongetemde dans en de schuimende hartstocht der nog onbedorven meiden en het worstelen om hun ongehavend bezit. Van iedere mooie meid wilde hij het koortsige nachtleven kennen en dat méé ondergaan, en al de broeische of bloedende vecht-avonturen waarin hij door hen gedompeld werd. Karei voelde voor de stille en soms oneindige goedheid der eenvoudige zielen, die zich droef offerden in een zoet-misleidend minnespel. Zonder het zichzelf bewust te worden, doorleefde Karei van al deze vrouwen de vernederende werkelijkheid, maar tegelijk de omwaasde poëzie hunner groote en tragische menschelijkheid. Al wat de smeekende en haast bedelende liefde dezer ellendig- of droef-levende vrouwen aan schoone daden in hen onthulde, dat ontroerde Karei soms tot schreiens toe en deed hem beven van een, voor hem zélf onverklaarbare verrukking. Hij was zelf een dolwoest vechter, die zonder geklesseneer er op lós ranselde, al greep hij een turfbak met de blinde knuisten. Hij haatte de kerels van valsche slimmigheid en sluwe bedenksels, vooral tegenover het rokkenvolk. Hij leek een stout minnaar, maar tegelijk een angstwekkend opvlieger. Ook hij kon een sarrende vrouw afrossen. Toch nooit uit wrang en ziek behagen in haar pijn en vertrapping, zooals de pooiers op den Zeedijk. Hij bleef wel spotter en losbol, verleider en lokker, maar altijd bewonderend de vrouwelijke gracie, de fijnere innigheid en teederheid hunner illu-sioneerende naturen, het muzikaal-bewogene hunner verlangende zinnen. Zelfs tegenover de lichtekooi, vernield door gemeene en grove uitspattingen, cynisch en hardvochtig geworden in over-verzadigend zinsgenot, behield Karei dat huiverende gevoel van onbewusten eerbied voor de vrouw en eene, als kiesche bescherming zich aanbiedende genegenheid, die hem dadelijk van een wulpschen en zieken genieter onderscheidde. Diep meelij en een alles-vergevende overgave voelde hij voor haar smarte-

Van Nes en Zeedijk