De Jordaan, van Nes en Zeedijk

270

den Zeedijk op een prik en de meest gevaarlijke klopjachten en vechtpartijen van alle soorten liederlijke kroegen, danskelders en clandestiene bordeelen had hij meegemaakt. In dezen walmenden vuilnisput kende Mooie Karei de afgrijselijke dellen, die alleen van roofbedrijf en misdaad leefden en voor wie soms zelfs de laagst-gezonken souteneur beefde. Mooie Karei doorkuierde doodgemoedereerd met een gnuivend woord en praatje, een lach en een onverhoed-aangebrachten kopstoot, duistere stegen waar geen eenzame agent het waagde bij scheemring in te stappen, uit angst voor bloedende mishandelingen. Karei kende geen vrees voor flikkerend mes of piekpunten van een ploerten-mepper. Hij bezat de vermetelheid van onbe-wust-romantische naturen, die het gevaar uitlokken, tegemoet gaan en tarten. Hij beschimpte de Hollandsche apachen-benden van den Zeedijk, met hun nachtelijke dreigementen, hun beleedigende vecht-snoeverij en hun vrouwen-kwellende laagheden. Méér dan eens had het slaag op zijn tronie geregend, wanneer ze hem laf met een clubje overrompelden. Maar een dag later hadden Mooie Karei en zijn vriendenstel dan zoó wild en bezeten geantwoord, dat de heele apachenbent schuw en ontdaan was terugggekrabbeld met gesmoorden wrok in de angstige knuisten.

Mooie Karei sprak met de diepst-gezonken lichtekooien en straatroofsters, die op het pikdonkere Kolkje, in tijden van ellende, zich in een duistere trapholte voor een flesch bier prostitueerden. Hij kende al hun bedrijfs-trucken en misdadige geweldenarijen; hoe ze argelooze of dronken kerels meelokten in kelder of bovenwoninkje, om hen daar te laten besluipen en overvallen door een monstergemeenen vechtpooier die de slachtoffers munt sloeg, bedwelmde en beroofde. Hij kende al deze roof-schurken stuk voor stuk, bij naam en toenaam; hier een verongelukt militair, een luie en verdoemde ellendeling,

Munt slaan: tegen de slapen slaan.