De Jordaan, van Nes en Zeedijk

ZEVENDE HOOFDSTUK.

I.

Mooie Karei leefde in hevige onrust, opgevreten als hij werd door een wanhopend en eeuwig onbevredigd blijvend verlangen. Tusschen zijn zwaar-uitputtend zomer-gezwoeg met de nachtvlet, loerde hij op het spoor van Corry, zoodra zij den lichtveerenden voet op den Zeedijk plantte, tusschen het schelkleurig gewoel der steeg- en slopvrouwen van het allerlaagst allooi. Nel Scheendert wou hij nooit vragen waar haar dochter rondslenterde en ook Neel Burk niet, om geen argwaan te wekken. Nel immers stond dadelijk fel overeind met haar smaadnamen naar Corry, de loszinnige meid en Neel knipoogde zoo schelms, dat hij zelfs van stuur raakte. Corry kwam de laatste weken weer geregeld in ״De Gele Ballon" bij de beruchte tante Lien. Ook Karei zwierf nu van de zeven avonden zes op den Zeedijk, met de beschamende zelfverwijten dat iedere zot zijn eigen marmot koestert in het geheim.

Mooie Karei kende den Zeedijk als den Jordaan, van kei tot nok. Hij slenterde er al rond van zijn tiende jaar af, als kibbelend ventje met buurtjongens en jeugdig-verliefde buurtmeisjes, die elkaar nog argeloos lintjes en gekleurde wol het haar invlochten.

Later had hij er de mooiste Jordaanvrouwen zien heentrekken, eerst uit louter zucht naar afleiding en om eenige avonduren althans te ontkomen aan den martelend-eentonigen arbeid op een donkere fabriek of bedompt atelier; en nog later velen zien ten ondergaan in beestachtige dronkenschap of genotlooze, maar betaalde hoererij. Hij kende het warnet van kronkelsloppen en stegen van