De Jordaan, van Nes en Zeedijk

265

— Seg niks moeder ... niks segge.

Hij zuchtte zwaar en het zwarte gezichtsvel scheen zwellend óp te rimpelen onder zijn benauwde ademhaling.

Toen zweeg Nel, beseffend dat zij tegen een stervende sprak, die den dood als een verlossing voelde. Ze hoefde dezen zeventigjarigen arme niet óp te kalefateren met valsche praatjes. Hij vreesde de zwarte diepte niet. Stil, heel langzaam vertelde Jan van Hoorn dat hij niemand op de wereld had.

— Alléén, sie je ...

En hij brak hijgend en benauwd af. Nel keek en smeekte hem niets achter te houden.

Hij wou niet van de armen begraven, hijgde hij...

Nou was zij gekomen ...

Nel voelde zich rampzalig. Als hij nu maar niet zou vragen bij te springen. Ze had niets, niets I Maar Jan vroeg niets, lei alleen naar het luik op te staren, stil krimpend van pijn en benauwdheid. Weer begon hij zacht, heel droef, de stem in een zwak afgehapt gefluister onder het beklemde ademhalen... dat het zoo goéd van Nel was ...

— Dè ... je ... nou gekomme bin ... moeder.

Nel schokte en voelde zich beschaamd.

— Soo ... 'n medemensch... is ies ... ies ... moeder ...

Weer brak hij zwaar hijgend af. Een hoestkramp doorschokte zijn uitgeteerd lijf dat kronkelde en wrong op het stroo. Snel hijgde zijn borst onder zijn dekvodden op en neer en langzaam ging hij verder:

— Ik... ik ... hou nie ... van misbaar ... moeder... 'n Mensch moet stil kenne sterrefe ... as ... as ... tie 'n rustig gewete heit... vat je?

Nel huilde verborgen.

— As... as ... die ... gemeene hoest... 's nachs... maar nie soo anhield ... Ikke ... ikke ... slaap nie meer ... da's ... 'n besoeking!... Weer suste Nel.

— Sie je ... eers ging 't een beetje ...

Zijn adem floot eng door de diepe reutelende stem heen en zijn groene, groote oogen groeiden hol in het licht.