De Jordaan, van Nes en Zeedijk

a6i

der gerucht als hij niet hoestte, de boendertjes aan een koperdraad om zijn arm slingerend.

Jan van Hoorn zag er heel vervallen uit in zijn oude, afgesleten jas, maar toch nooit gehavend en smerig. Hij behoorde tot de zich schamende armoedigen, die toch altijd fatsoenlijk willen leven en voor den dag komen, en hun smartelijke ellende en honger verborgen houden voor ״vreemden". Hij verafschuwde het bedelen en jammeren, zelfs al werd hij door den huisbaas met woning-uitzetten bedreigd. In de wisselvallige kansen zijner straatnegotie vond hij een schamel brok brood; toch liever zóó dan met snorren, al kon hij daarmee braspenningen zweeten. Nooit vroeg hij iemand op zijn krot en ook nimmer bezocht hij een buur. Nu hij niet meer op straat mocht werd hij eenige keeren in de week door een twaalfjarig jongentje bijgesprongen, dat wat boodschappen voor hem deed en, een enkel maal, door een oude vrouw van driehoog-achter onder zijn zolderkrot. Niemand wou hij tot ongemak zijn. Hij stierf liever, hoe hard en pijnlijk hij ook lei op zijn vuns, onverfrischt stroobed. Maar Nel, even lichtelijk uit haar ellende opgebeurd, had hem niet vergeten. Het eerst had zij de oude, gebukte gestalte opgemerkt in de straat en dadelijk met haar innige goedheid en het smartelijk-diep bewogene van haar ziel als ze ellende zag, het eenzaam-afgezonderde en het stil-trotsche verborgen artnoe-leed van den voorover gebogen Jan bespeurd. En zoo had zij hem, als het even kon, 's morgens over het trap-deurtje afgewacht en Jan, vóór hij zijn stadszwerftocht inzette, een warmen bak leut de paarskleume en bloed-looze handen ingeduwd. De eerste maal had hij den krommen rug stram overeind geheschen en met het hoofd achterover Nel de oogen ingekeken. Hij dankte stil en ontroerd terwijl zij haar tranen nauw kon bedwingen onder zijn mistroostigen en vereenzaamden blik. Nel kon niet rustig op haar stoel zitten eten als ze wist dat vlak naast haar zoo een rampzalige stakker, een van alles verlaten medemensch, zich zat dood te kniezen in zijn jam