De Jordaan, van Nes en Zeedijk

350

— Scharminkel 1

— Hè je de beefert? ■

— Hiér mit de pad!

— De adder!... schreeuwde doldriftig Ka Paraplu, terwijl ze haar drenserig kind op het bloote lijfje mepte. Al de woedende en beleedigde baairokken en witjakken gierden met Ka mee.

— Adder!... Trap 'm de krink in se knie!

Jan Hamer met schelle vechtstem joeg de woedende vrouwen óp en ook Schildwacht rukte een half-weggerotte houten trapleuning los en duwde ze Mie Mug in de bevende grijpknuisten. Maar Ka Paraplu rammelde als een van slag gedraaide ratel, in een soort hysterische massa-drift aangefuried, bóven het straatrumoer uit. Ze had haar kind bij een buurvrouw even te slapen gelegd om «de handen vrijer te kunnen roeren. En nu verscheen ze weer, de geelbleeke drift-tronie in het maanlicht grillig be-glansd, tusschen de bende, de magere armen lawaaierig gebarend naar de kroeghor, links en rechts wijzend op duistere kamertjes in de hoogte.

Ka Paraplu stamde voornaam van de heroïsche Oranje Ka, haar oudtante, die, éénmaal getergd, een heelen dierentuin bij elkaar kon brullen als zij den kijvenden strot openzette. En Ka Paraplu wou ook nu haar afstammelingschap eer aan doen, want ze joelde tusschen de saamgedrongen en wraakgierige wijven dat ze dweilen, blompotten, knuppels en karwatsen hadden moeten meebrengen om Pannetje in de kroeg te bombardeeren. Tusschen het wild geroep en gekrijsch kwam Teun Platvoet in zijn overhemd, zenuwachtig aan zijn draagbanden trekkend, in de herbergdeur staan en schoof voorzichtig de stoep op. Een donderende stemmenhoos klotste hem tegemoet.

— Hiér de adder!

—- Platvoet!... stoot sijn d'r uit!

— Je ruite gaan d'r an!

— Doerak ... doerak!... Hiér de pad!

— Pak an!... haal op! ... de vrouwbeul!