De Jordaan, van Nes en Zeedijk

243

leefde in één vreugderoes, als de koningin met Juliaantje in de stad was. Met wild genot zou zij zich onder de trappelende hoeven van Zijn dragonder- voorrijders-paarden hebben kunnen gooien, in de jaloersche en angstige hoop dan te worden wéggedragen,... door Hém opgemerkt. Ze leefde in een wisselende woeling van hevige ontroering. Woedend werd ze op de Jordaners die den Prins niet donderend toéjubelden. Beurtelings was Dien fel jaloersch op de koningin, op de hofdames, zelfs op de palfreniers en koetsiers, die zoo maar vlak achter den aanbiddelijk-gegalonneerden rug van Hem zaten. Zag ze Hem voorbij gaan, dan kon ze plots zwemmen en duiken tegelijk. Eerst kreeg ze een machteloos, inéénzinkend sterfgevoel. En wild daar overheen, terwijl haar knieën nog knikten, een dooréénstorming van allerlei tegenstrijdige gewaarwordingen. Wilde vreugde dat ze Hem zag en dat hij er was; jammerende wanhoop dat Hij doorreed, niet stopte vlak voor haar voeten en niet kon zien hoe haar oogen van vuur en liefde afbrandden voor Hem; angst dat Hij zou worden beschoten; haat tegen alles wat haar verhinderde bij Hem te zijn.

Dan kwam ze thuis, het bleeke en afgebeulde gezicht doorbrand van venijnig-roode opwindingsvlekken; barstte ze plots uit in huilen, zonder een stom woord van verklaring te geven. Haar man, met de zwarte handen pas van de fabriek, moest haar dan sussen, zoetjes toespreken, wat haar nog heviger deed gillen en trampelen. Dan, in ernstige vlaag, wou ze het raam uitspringen, wat Piet met worstelende kracht en gesteund door de kinderen, haar nog juist kon beletten. Stoelen trapte ze óm en plots schoot haar stem dolkijvend uit, schold ze haar kerel, haar kinderen blindl Hij had eeuwig vlekken op zijn jas, raasde ze naar haar vent, die zij moest beredderen! Nooit liep zijn horloge gelijk; of altijd voor, óf altijd achter, waardoor zij geen veiligheid meer had met koken. En eeuwig sprak hij met kerels en wijven over haar en maakte hij zijn zwaartobbende vrouw in het geniep bela

!6»