De Jordaan, van Nes en Zeedijk

242

van ellende werd ze, als ze bedacht hoe schriel en afgeknaagd haar de Prins zou vinden.

Ze had al de prachthoudingen en standen van Hem bestudeerd, zijn glimlachen en groeten met tranen van ontroering bekeken en weer óverbekeken zonder er ooit genoeg van te kunnen krijgen. Telkens rilde en beefde ze weer als ze eindelijk, na uren bezien en bekussen, het naar oude stijfsel riekende album wegsloot onder haar linnengoed. Altijd opnieuw kleurde ze van verlegen schaamte dat ze Hem daar verborg en tegelijk doorju-belde haar een wonderlijke vreugde-ontroering dat Zijn verafgoodde wezen er lag, in haar kast, stil en verborgen tusschen haar kleeren.

Sprak er iemand toevallig in haar omgeving over Hem, dan begonnen haar oogen te fonkelen alsof ze de koorts kreeg, deed ze niets dan zenuwachtig lachen en op alles instemmen wat de menschen haar vroegen. Dan martelde haar de benauwenis dat zij zich onwillekeurig zou verraden. Wat ze voor den Prins voelde was immers heilige liefde en daar mocht ze geen sterveling van reppen. Ze zou bloö en beschaamd wegkruipen voor Hém als hij het ooit ter oore kreeg, dat ze zich niet sterker gedragen had; dat ze als een beteuterd Jantje voor Hem zou komen te staan. Ze mocht zichzelf zooveel lavei geven als ze wou, haar tongpunt mocht niet vrij afratelen wat die wist van haar smachtende hart. Want de Prins kon met haar doen wat Hij wilde. Ze zou zich voor Hem offeren, laten martelen, levend verbranden. Als Hij maar in het leven ongedeerd bleef. Och, dat kon haar dooie-haan-van-een-tnan niet begrijpen en de .uiesmakster Neel niet en haar broer en haar kinderen niet. Dat was nou ereis een effetief gevoel, als er een rnensch maar ééns op aarde ondervond. Bekende ze het haar kerel, dan kreeg ze een stomp voor haar gezicht waar ze de huur van overhield. Het droop tóch allegaar op de vrouw neer, al wat de mannen in kwaadaardigheid uitoefenden. Maar ,verdriet, echt chagrijn kénde ze niet meer van dat ze den Prins beminde. Ze