De Jordaan, van Nes en Zeedijk

233

den schooier ging voelen, misleid door haar zwijgende streken. Ze kende Mooie Karei. Hij zou niets ontzien, al kreeg hij tien jaar gevangenisstraf. Hij zou rondhakken als een roover of moordenaar en zij zéker zou er aan gaan. Tegen hem, hém alleen was ze niet bestand. Al de pooiers op den Zeedijk beefden voor Mooie Karei... Zou zij zich durven verzetten tegen dien lefzetter? Ze rilde, zonder te weten waarom. Of ze moest hem omkoopen zooals ze haar moeder met geld zou probeeren te winnen. Langzaam, en heel omzichtig... Nee!... nee!... gilde het in haar. Ze was er te trots voor! Als hij haar hebben wou, moest hij bukken en bedelen om haar gunsten,... en doen wat zij wilde en goedvond. Want anders zou ze ook hém weglachen, wegspotten en met brutaliteiten overbluffen.

Dien avond, van de kleedkamers laat naar huis kee-rende, een eindje gebracht door Harry, nam zij zich toch voor, Mooie Karei zoetjes-aan te misleiden en te lokken. Ze zou weer eens een poos lang, alléén de Zeedijksche danshuizen bezoeken en doen alsof ze nog nooit de Nes gezien had.