De Jordaan, van Nes en Zeedijk

43a

Neen, neen, ze kon die geen woord zeggen. Ze zou laat in den nacht stil thuis komen. In den eersten tijd haar moeder geld geven, veel geld geven, om haar gunstig te stemmen. Neen, niét veel, nog niets meer dan afgepast,... kreeg ze geen achterdocht. Om een beuzeling schold Nel haar dadelijk de huid vol. Als ze weer sloeg en uitvloekte? Dan liep ze voorgoed weg! Had je weer de politie die haar opspoorde en thuisbracht. Aboe!... dan zou ze eerst recht den boel stuktrappen. Ze liet zich niet beknevelen. Zoo een uitgedroogde taartebak was ze nog met om zich door iederen dallesdekker te laten voortslepen bij de haren of den rug te laten smeren. Neen, tegen haar moeder zou ze het wel klaarspelen.

Bevreesd, diep beangst bleef ze wel voor één... voor Mooie Karei! Waarom, vloekte ze in zichzelf, drong die kerel toch altijd als een straf door haar onstuimige gedachten? Ze zou hem gaan haten, dat wist ze vast! Dien wilden bruidegom van iedere lel, zélf ״ziek", naar de meiden smonselden? Een kerel die zich een zeer oog keek aan alle knappe vrouwen! Ze sprak nooit een syllabe met den vent en hij niet met haar. En toch voelde ze op haar pletten, zijn bestuur en inzicht. In stilte vroeg ze altijd: „Wat zou Karei er van zeggen?" Kon ze op die manier nou ooit haar heerlijk leventje van plezier en luie gemakzuchtigheid naderen, als hij daar altijd als een stomme dreiging voor haar stond? Want beloeren, altijd en eeuwig, deed hij haar het laatste jaar. Dat wist ze van Neeltje Terwee, van oom Stijn Burk, van Juweelen Bet, van Heintje Punt. Och-och, wél was het een zalige genieting dat te hooren van al die lieve lipjes, allegaar meiden die hij stapelgek had gemaakt. Ook voor dié hield hij het wel geheim, maar het dreef zijn oogen uit, zei tante Neel. Alle-Jezus!... als de kerel haar nou snapte tusschen het bonte snollen-gewoel der Nes-vrouwen, de rijke zwabbers en studenten; als hij zich een beschaam-

Dallesdekkcr; armoedzaaier.