De Jordaan, van Nes en Zeedijk

31

schoot uit het onbekende! Ze onderging op stille schemeravonden er al den onbestemden weemoed van en haar eigene voorstellingen trokken kronkelender en raadselachtiger figuren voor haar heete oogen. Tót op een dag, haar grillige dubbelnatuur plotseling een barst kerfde door al de bedachte en in eigen brein gekoesterde gelukzaligheden. Dan wilde ze alléén het duistere nacht-avontuur van de groote stad voor de uitleving van haar zinnelijke liefde en voor de afkoelende bevrediging van haar hartstochtelijk temperament. Dan gierde ze opgewonden om al haar dolle droomen en verlangen naar ״het" avontuur! In één, duivelsch klaar, wist ze wie ze was en wat ze wou. Niets, niéts anders dan eigen genots-zwelgen, langzaam voorbereid en geproefd in alle overgangen. Ze was nog zoo heerlijk jong, nauw twintig en mooi, heel mooi. Harry had het haar gezegd, de buhne-meisjes, Joden Jet, de portiers, Madame, eigenlijk iedereén. Eér ze een mummelend besje werd en met beverig stemmetje historietjes ging vertellen uit den spinrok, zoo als haar moeder altoos zei, kon ze haar leven over héél wat plezier heénspannen. Want nu de gril haar niet meer om-kronkelde moest ze toch zichzelf bekennen dat ze slim, sluw, berekend leek als geen tweéde.

Whiskey Soda zou ze zijn, even rijk en fonkelend gekleed, smorend in zijden geruisch al haar bewegingen, maar nog véél koeler en wreeder. Schaamteloos-weelderig en alle zwakheid wéglachend. Een zelf-streelend genot moest heur mooie wezen haar zijn,... en geen droom, geen hachelijk gevaar kon dat bederven. Hard zou ze blijven als een bonk steen en geen man zou haar anders zien dan als de vrouw die alleen wilde verlangens wékte. Niets doén, niets!... niets! Ook niet de dolle, spannende jacht van avonturen. Lui leven, heerlijk-lui gapen en rengelen, altijd lui, maar in weelde en verkwisting.

Hoe zou ze haar moeder Nel doen gelooven dat ze een avond-betrekking had, als ze de Alhambra instapte?