De Jordaan, van Nes en Zeedijk

328

wige maagd-verlangen van Jopie, zonder te vermoeden dat ze een lokkend en goed-gesalarieerd helpstertje van Joden Jet toesprak.

Harry was naast haar stoel komen staan en vroeg heel hoffelijk of ze nog lust had een nachtwacht los te trommelen in Maxim of Lemmens. Corry's oogen glinsterden. Daar begon het al! Nou kon ze naar binnen! En nog kort geleden had ze staan blauwbekken buiten onder de aapjeskoetsiers en taxi-chauffeurs. Het schoot haar inéén door den kop:... Dien,... de poppetjes-broze Dien,... was niet geweest met haar lief. Nou, kon het haar schelen!...

Harry vroeg weer en ze keek naar hem óp, pal in de staalgrijze, diepliggende oogen. En fijner plaagde Corry terug, overzeker van haar overwinning:

— En Willy dan?

Willy was zijn vriendin niet, verklaarde Harry, al kon hij prettig met haar keuvelen omdat ze niet zoo gemeen hanneste als al de anderen. Corry bekeek hem nog eens goed onder het praten. Ze vond dat scherpe van kaak, kin en neus heel sympathiek aan den vent; net een kloeke Americaan. Ze wou wel dolgraag mee, bedacht ze, maar ze zou tóch weigeren. Ze zou hem nog niets toestaan en niet happig op voordeeltjes of pretjes lijken. Zeker, hij keek leuk, maar ze moest zich bedwingen en naar het akelig-kale Lindestraatkrot alleen heentrekken.

Of hij haar even het zwarte kraagje wou instoppen bij den nek, vroeg ze vleierig en raadselachtig-omzichtig weerde ze Harry af. Vóór het sluituur wilde ze nog weg. Ze groette Jo en de heelemaal opgeknapte Jopie. Ze zocht rond naar Joden Jet die dronken-bezwijmd in een donkeren hoek den roes lag uit te paffen, benauwd met de lippen blazend. Ze zag uit naar het paardzware lijf van Madame Maas en het fonkelende garnituur op haar paars-zijden blouse. Ze knikte hier en daar, naar den blonden lobbes, Whiskey Soda en de stille, rijke maintenee. Maar haar liefste, lokkendste lachje behield ze voor Harry die