De Jordaan, van Nes en Zeedijk

26

koortsige en overdreven gedachten in Corry's brein afgekoeld, over al wat ze rond haar had zien flitsen en gloeien. Door haar dubbel-natuur stond ze beurtelings ónder en bóven de omgeving. Ze zag de leelijke, slurpende en gluiperige onderworpenheid der op fooitjes azende meiden en tegelijk het heet-liederlijke der begeer-ders. Ze had wel kunnen uitgillen en kunnen rondram-meien om al het opgekropte in haar lucht te geven. Maar Jo keek spotzuchtig en neuriede:

— Ik lust van me léve geen pisangs meer!

Plotseling sprong Jopie op het duistere plaatsje weer dol-

angstig overeind.

— Late jullie me niet alléén!

Haar stem smeekte. Jo suste, maar Corry voelde verachting voor dit hulpelooze schepsel, dat in haar eigen droes omkwam.

— Ik heb zoo'n angst! ... kermde ze hartverscheurend.

— Wat nou? ... wat nou? ... kalmeerde Jo.

En Jopie, die ondanks haar benauwing graag wilde spreken, in een zenuwachtige behoefte te beseffen dat ze niet alleen gelaten was, vertelde dat ze op haar kamer in de Sint Janstraat, iéderen nacht, door vreeselijke bangheid overvallen werd.

— Wat dan? ... drongen Jo en Corry aan.

En ze vertelde hijgend benauwd, dat er op haar kamer naast haar bed,... zie je... vlak naast haar, altijd iemand zwaar lag meé te adem halen,... zonder dat er een te zien was.

Corry rilde en vond het griezelige malligheid. Ze keek óp naar de duistere, eindeloos-verre lucht boven het plaatsje en ze kreeg het inééns heel koud. Ze hoorde het gedempte zangrumoer der bezoekers in de zaal en ze verlangde naar binnen en naar de mooie, sterke oogen van den student Harry.

Jo schold onverschillig naar de benarde Jopie:

— Je dronke test sa je meene!... Dat is van de slin-׳ gerolie!