De Jordaan, van Nes en Zeedijk

225

een ander uit medelijdende ״goeiigheid" moeilijk maakte, voelde zich nu akelig getroffen door het vaalgroene en sterfbenauwde gezicht van de meid. Jopie vloekte hijgend naar de „vuile" Madame, dat die haar zooveel smerigen Rijnwijn en champagne dooréén had laten slurpen. Dat stuk drek-van-een-mensch, schold ze giftig in haar benauwdheid uit, vermoordt al de vrouwen! Maar ze mikte zoo nauw niet als het den wijven-rompslomp gold en niet haar éigen gekoesterde dotjes-van-dochters, die nooit een stap in de Nes mochten doen. Ze trilde van zenuwachtige opwinding, Jopie, en al grauwgroener zonken de wangen weg.

Corry vroeg waarom ze den rommel niet achter haar had leeggegooid, zooals zij het dood-schuw de aardige Ge-zina had zien doen. Jopie wou antwoorden, maar een benauwdheids-aanval deed haar inéénkrimpen en opvliegen en vallen. Jo en Corry trokken haar overeind naar het plaatsje buiten, waar ze de koele nachtlucht kon inademen. Jo vertelde Corry intusschen dat nooit een meisje mocht weggooien wat ingeschonken werd. Dat leek, als iemand het merkte, een grove beleediging voor de gasten. Maar vooral Van Dommelen, de zaalbaas, duldde het niet, om de chanteuses lekker te pesten en te dwarsboomen.

Corry voelde de zachte Meinachtkoelte het brandende gezicht omluwen en even zoog ze diep de zoelte in. En ze dacht niet meer aan de benauwde Jopie naast haar. Ze vond de kokhalzende meid nu alleen vies en onooglijk. En ze bekende zichzelve dat ze vooral in fijne en lichte maniertjes Gezina zou nadoen. Dat leek haar de fijnste meid van allen. Die deed alles zoo koel en rustig uit de hoogte. Naast de gracieuze bewegingen van lichaam en handen, zooals Gezina den ganschen avond door te zien had gegeven, werden al de anderen grof, belachelijk en afschuwelijk opgesmukt. Hoe had ze zichzelve nog één oogenblik door die blinkende armelijkheid kunnen laten vangen!

De nachtzoelte had snel de wonderlijk-vloeiende,

Van Nes en Zeedijk j5