De Jordaan, van Nes en Zeedijk

323

en hij zag haar hier uitwaaien... ze zou in de klink raken! Om haar wroegend geweten te stillen begon ze weer wijn te drinken; kon ze vannacht zwart van den duivel droomen. Ze hoorde Guus jammeren. Dit bühne-meisje huilde altijd angstwekkend als ze dronken gemaakt was. Madame had wreed en dreigend met ontslag, al de vrouwen opgejaagd ״in te slaan" tot ze niet meer kónden. De zangeressen begonnen gillend, huilende Guus je uit te schateren.

— Ik ga naar huis!... Ik ben doodziek!... jammerde het kind van zeventien.

Wéér klonk een schimpend gelach op.

— Kè me niks schele!... lache jullie maar!... Ik ga naar huis!

— Dat hè je geeneens!... schreeuwde Lange Go en Madame schold woedend op de ״slet" die amper een paar glaasjes panje kon stouwen.

Toch vreesde ze dat Guusje ging schreeuwen en krakeel slaan. Met behulp van Dora, die met haar schraal en giftig gezicht minachtend rondkeek omdat alle mannen haar verwaarloosden, sleepte Madame Maas puffend en vloekend het dronken-jammerende meisje naar de bühne en liet haar onder schreiend misbaar tegen den muur in een hoek op den grond zakken.

Madame hoorde van vér het zware snurken van den balddadigen baron. Nou raakte de plecht van het schip, juichte het in haar, want zoo eindigde altijd zijn boertig nachtbraken. Ook de neger was gaan zitten, wat hij niet zou wagen als hij niet zeker wist dat de baron bleef dommelen. Nu had de baron zijn personage afgespeeld voor den ganschen nacht; zou Madame hem zelf te slapen besteden. Het leek stil, klaar weer. Na sluitingstijd, twee uur, kreeg hij van baas Van Dommelen vast den voet op den neus, grinnikte ze wrokkig.

Nieuwe klanten, nachtvolk, traden binnen. Enkele ongeduldige heeren die niet wilden wachten tot twee uur, kochten nü al de vrouwen of meisjes uit. Een pochhans