De Jordaan, van Nes en Zeedijk

220

bestelde hij champagne. Al kostte het hem hem paar lapjes van duizend,... deed niets,... deed niets. Hij had eerlijk verloren! Maar de kellners kwamen schuw zeggen dat er geen flesch meer te krijgen was. Toen, ineen weer nuchter, stoof de baron doldriftig op en zijn wangen trokken groenbleek. Hij schold en raasde dat hij champagne moést hebben als hij het bestelde,... of niets bleef er heel in het lokaal.

— Maar meneer de baron,... meneer,... suste en smeekte Madame Maas... als er nou niet is!... Maak nou geen hommeles!

Maar de baron, door den neger opgewerkt, spoog venijnig, blies en schold naar Madame. Ze loog, als een kreng; ze wou hem kraphouden, in die vunze katte-kroeg van melkslurpers. Een dronken opwindingsstuip woedde door al zijn leden. Een gif kwijlde schuimend hem van de blauwige lippen. Hij wou zijn onderbroken vernielzucht ergens op wreken. Door zijn ziedende brein stookten kwaadaardige vermoedens en hij wroette in zijn duistere gedachten, waarom Madame hem de champagne weigerde. Hij had eerlijk verloren en hij moest de ronde betalen! En weer overraasde hij de sussende angstwoorden van Madame, die blies, zweette en huilde. Maar niets hielp. Als ze niet binnen tien minuten nieuwe flesschen bracht, bleef geen spiegel, geen kroon, geen licht, geen glas meer heel. En Madame Maas knelde zich de vuisten voor de oogen, jammerde en schreide, en onder de bezoekers begon een dreigende stilte af te grommen. Allen be׳ grepen dat de baron, die telkens zonderling wild en ge׳ passionneerd opleefde uit zijn insluimeringen, met zijn neger zou doen, waarmee hij dreigde. En Madame Maas waagde het niet politie in huis te halen, omdat ze dan niet royaal en rustig kon afrekenen met den baron, die altijd zoo goed betaalde. Naar alle kanten stuurde ze boodschappen de Nes in; naar Casino, Brouwer, Ho-kio,... Van Geuns,... bij Impire en Parisienne. Een ieder kwam met een restje aandragen. Simbad bracht