De Jordaan, van Nes en Zeedijk

aig

roepen, maar zijn tong weigerde en hij lachte weer.

Toen, op een wenk riep de neger: Eein ... tweei... droej!... en van alle kanten klonk een slurpend en inzuigend geruisch.

— Stop!... riep de baron, die onder de hitte weer half was ingedommeld, op het oogenblik dat geen enkele gast meer een droppel in den hoed had.

— Baron... verlóren!... krijschten en juichten de heeren en dames, en ze dansten een patertje om den half bewusteloozen edelman. Goudblauw en vochtig dampte de cigaretten-rook door den lichtnevel en de kleurige cos-tuums der vrouwen dwarrelden vlinderig naar alle hoeken der bruisende zaal.

— Spoel de roemers!... gilde Madame naar de buffetjuffrouwen.

— Leg es an hier,... stootte Go haar glas tegen de hand van den baron.

— Vier is 't glaasje van balddadigheid!... schreeuwde de flanel-man en hij dook in tusschen de rijke maintenee en Whiskey Soda en probeerde een Russischen hurkdans, waarbij hij onder hoongegier der vrouwen, achterover viel in het wijnnat. Een kaalkoppig heer grabbelde tusschen de dansende beenen naar zijn bril die hem van den neus geslagen was in het opdringend gewoel. Als het staartje van een zilverblauw tanagra-vogeltje streelde Whiskey Soda's hoedenveer in den vochtigen nek van den Indischman, die telkens zich woedend be-jeukte.

— Zoo'n luibuik!... schold de rijke maintenee naar den Indischman en zoende plots Whiskey Soda heftig op den mond.

Haar blouse, weerschijnend als smaragden duiven-vlerkjes, omspande haar slanke taille en de Indischman keek met afschuw naar de elkaar kussende vrouwen.

De baron in zijn schei-lichtenden hoek mopperde en hikte er dazend uit dat hij eerlijk verloren had en wéér