De Jordaan, van Nes en Zeedijk

218

gasten steeg bij de minuut. Toen er een nieuwe bezending wijn was ingedragen, kreeg de baron een inval. Hij keek weer helderder door zijn glazerige oogen en fluisterde rustig zijn neger iets in het oor, waarop die dadelijk weg-stapte. De baron lachte en zong en alles dooreen-haspe-lend leerde hij Mooie Jo alleen te leven voor glimlachjes, fijne kleeren en vroolijkheid.

— Lacht 't leven wég mejuffrouw,... en zing als de gondeliers in Venetië,... niet Madame?

En hij bazelde dooreen van beurspaniek en paard-ren-nen, van mooie dassen en de slavernij der liefde... en wild-ironisch krulde zich de neus en sarcastisch beet hij den mond dicht.

Toen de neger inkwam met een dertig claque-hoeden in de hand, uit de auto opgevischt, begon de baron zijn zangstem te tokkelen en deelde de opdringende heeren ieder een instrument uit. De claque-hoeden flapten open en dicht in de speelsche knuisten der gasten en een nieuw vreugdegejoel brak los. Ze plakten elkaar de hoeden op het hoofd, scheef, schuin en gedeukt. De blonde reus droeg een ijzerroest-achtige kachelpijp en ging op een stoel staan zwaaien met de forsche armen.

Maar, dwars door het lawaai en stemmengeraas, het geklikklak en gefloep, eischte de baron orde, niets dan orde. Ieder der bezoekers die een niet lekkenden hoed bemachtigd had moest vóór zijn Excellentie verschijnen. De baron zou den nieuwen champagne-aanvoer in de hooge hoeden leeg schenken. Op één,... twéé... drié, mochten de deelnemers eerst beginnen te slurpen,... tot plotseling ״stop" klonk van zijn mond. Dan zou hij weer eén, twee... drié roepen en wéér stopt Wie dan nog wat in zijn hoed had moest een rondje geven. Al de gasten in wijden kring, achter elkaar, waggelden bijéén met hun volgeschonken hoeden en de vrouwen schaterden, plonsden bloemen en chocolaadjes de claque's in. De baron poogde in artillerie-commando: eén... twéé ... drié!... met verminderde trefzekerheid... de guide reks!... af te