De Jordaan, van Nes en Zeedijk

215

wéédèr... de hoop der saligheid. Nou de vlag,... de vlag,.. .is 't kruis van Christus... en de ballast... de liefde van Jezus ... En nou nog de lading,... die de ware Hemelsche goedere beteekene... en al de kooie binne sooveul as de vier Engele... En as je nou 't kompas siet,... as ... as ... 't Heilige woord Gods ... en de waterstroome... as... de genade Gods ... siet u, dames en heere... bevaar dan de see van 't leve... en dat 't u alle welga!

Maarten de verteller keek met opgezwollen gezicht rond. Hij hoopte indruk te hebben gemaakt. Een fanatieke glans overlichtte zijn tronie. Onder de bezoekers zonk een stilte en allen keken naar den baron, die slaperig had geluisterd.

Om den straatprediker duisterde iets tragisch van ver-zonkene grootheid en verloren trots, toen hij zijn enormen slappen hoed den kring voor hield en een rondgang bedelde. Van allen kant werd er geld ingeworpen en gretig gooide hij den bol in zijn hand leeg. Toen haalde hij plots van onder zijn smerige jas een afgrijselijk behaard en bloederig afgesneden, halfgekookt zwijnsoor voor den dag waar hij gretig de tanden inzette.

— Ik heb honger,... verontschuldigde Maarten zich en hij trok er een brok vel en vleesch af. Zijn uitdagende oogen lachten en even onverhoed als hij begonnen was, stopte hij zijn afgebeten varkensoor weer tusschen zijn vuile jas en haalde onder zijn roode trui een blanke fluit naar voren. Toen begon Maarten vrijwillig een straatdeun te spelen. Het klonk joedelend en vol. De vrouwen begonnen mee te zingen en de baron sloeg met zijn rottinkje de maat op den rug van zijn nikker. Plots verblufte Maarten den ganschen kring. Hij bespeelde zijn fluit niet alleen met den mond, maar vliegensvlug babbelden de mollige toontjes om hem heen, blies hij met zijn neus, zijn ooren, met al zijn lichaamsdeelen. Want overal waar hij de fluit op zijn lijf indrukte, bleef de melodie klinken. Zoó speelde hij van achter, van voren, op