De Jordaan, van Nes en Zeedijk

214

om hem heen. De piano-bonker zweeg en de violist slurpte uit een bierfleschje. Heel plechtig, met diep-klankvolle stem begon Maarten te verhalen van zijn avonturen als oud varensgezel. Hij wist van niks als van het verre water; van boimbrood winnen en van wuivende vrouwtjes op den kant. Hij verhaalde guiternijen van een verliefden schipper, die al de meiden en vrouwtjes haar leven lang liet lachen, praten, buigen. Maar als ook voor hem de dag aan het dalen ging, dan kon hij nauwelijks op zijn holsblokken drukken,... en lag dra de zool van zijn hoos uit de binnennaad.

Zijn stem drong klankzwaar naar een dreigende moraal, waarvan een iegelijk mocht leeren.

— Zeg duizendmaal genacht,... gedag. Eéns mot een ieder toch zijn hoofd naar beneden bukken!

De baron knikte en héél de jolende bende luisterde naar de diepe en ontroerde stem van den volksverhaler. Een daverend applaus klaterde los toen hij uitverteld had en de baron dwong hem wijn te drinken. Hooghartig en zwierig tegelijk zette hij den kelk aan zijn mond en de lippen slurpten gretig. Toen brutaal, lonkten zijn oogen rond en begon hij brallend te schimpen op de luchtige kleedjes der dames en de arme, afvallige zielen die er onder huisden.

Alleen de God van leven en van dood is de Rechter op aard!... Hoé fier en krachtig, hoé pralend,... één wenk van God Almachtig en allen sloten ze de oogen! Ook zij moesten ééns toch rekenschap geven van al hun werken en niks was vreeselijker dan te vallen in de handen ״des lévende God" ...

En plots begon hij plechtiglijk de glinsterende allegorie van zijn bestaan tusschen de genotzieke en grillige schepselen óp te stellen.

— 'n Schip,... 'n schip,... siet u dames en heere ... 't Roer is de Wijsheid van bove... De mast... dat sal 't geloof sijn van de Heilige waarheid... Het seil, mam-selle,... is de Liefde en de Deugd,... en het anker...