De Jordaan, van Nes en Zeedijk

413

— Vuns ... vuns,... seg!... lachte de baron bleekjes en vies kneep hij den neus dicht.

En weer gaf de baron hem tusschen de klontjestang een gulden. De zwerver greep nu aarzelend toe en keek angstig naar het joelende gezelschap.

— Zing nu!... beval de baron.

Erbarmelijk jammerde een straatdeun uit zijn oude keel en zijn drankstem klonk als smartelijk hondenge-jank. De vrouwen, opgewonden en dronken, lalden er een ander straatdeuntje tegen in en de bevende en schurftige zwerver zweeg.

Harry schreeuwde:

— Laat de kerel er uit!

— D'r uit met s'n asem!... gilde Willy, die rilde van den schooier.

— Er uit!

— Er uit met de pakhuisdief!

Uit alle hoeken werd geschreeuwd en de zaalbaas Van Dommelen riep het hardst. Zoo een ondier in zijn etablissement, ... zoo een luizige bedelvent! Ook Madame Maas voelde den weerbarstigen drang van haar klanten en de onvermakelijke poets die de baron hen nu weer uitgespeeld had. Toen kreeg ook de neger een wenk en bij zijn nek sleurde hij den straatzanger naar de deur, die van de belachelijke grollen der heeren niets begreep.

Weer moest de neger van de straat nieuw volk opduiken en tegelijk kip, visch, oesters, haring en paling meebrengen. Na een kwartier duwde hij een zwaren, grooten f kerel het lokaal in. Het was Maarten, de Christelijke verteller der danskroegen tusschen Zeedijk, Lange Niezel en Warmoesstraat. Een vuile, slappe, groote hoed stond ingedeukt boven zijn grijsharigen kop. Zijn bruine oogen fonkelden zeer brutaal en door zijn bewegen ging een vermetele vrijmoedigheid. Zijn vale, gekleede jas was tot onderaan dichtgeknoopt. Een roode trui schemerde onder de vuile lapellen. Ook hém gaf de baron geld en rumoerig sloot een nauwe kring van kijkers en luisteraars