De Jordaan, van Nes en Zeedijk

2og

kruipt arremoed,... lachte Manus en zijn linkeroog diepte de kas in.

Weer poogde de baron een suf-vies lachtrekje op zijn bleek gezicht te wekken, maar zijn mond weigerde te plooien.

— Jij bent... 'n kóp ... zèg,... jou zet ik op een troon!

— Mijn?... schaterde Manus, terwijl rondom de heeren en zangeressen zich verkneuterden in het rappe ant-woordenspel van den kriek,... mijn? ... a je 'n kikker set op 'n gouwe stoeltje... kwaakt ie dadelijk weer na s'n modderpoeltje!

— Schelm,... lachte moeilijk de baron en snel knalde hij een schijn-werper stuk. Een prethoos omraasde het schot.

De baron, zittend, loeide een gaap over zijn bewonderaars uit, rekte zich lui en keek op zijn horloge.

— Twaalf uur... al twaalf uur?

— 'n Fijne tijd om later te worde, edelachtbare,... viel Manus in.

— Die Bad-Aap, geeft d'r lik op stuk,... gierde Simbad, de deur uithollend met zijn geleegde champagne-manden.

— I pray you ... klonk het weer hoffelijk naar den neger.

Maar Manus had het sein gezien en begrepen dat de

baron hem wou vangen. Verbluffend-snel was hij het lokaal uitgewipt, Simbad achterna. Joden Jet riep aan de deur, maar haar helper was niet meer te ontdekken.

Willy omvleide den baron het meest van alle vrouwen. Hij genoot van haar prachtige beenen, die in de vuur-roode satijnen kousen vlak voor zijn neus heen en weer zwiepten. De oolijke kroeskop van Nora dook telkens achter zijn schouders op, dan links, dan rechts, en de eeuwig-dorstige Rosa slurpte het nieuwgevulde glas van den baron half leeg voor hij één dronk deed. Op bevel van den baron moest Willy den neger met poeder... ״opkalken". Kat-lenig besprong de zangeres den zwarte van achter en wierp een volle doos stuifsel over zijn kop en gezicht.

Van Nes en Zeedijk