De Jordaan, van Nes en Zeedijk

ao7

mooie en chique meneeren. Ze hoorde Kareis stem, dien vollen, diepen, zingenden klank erin als hij riep. Ze wou wel huilen van vurige opwinding en verliefdheid, juist nu hij er niet was en niet komen kon. En ze hoorde hem heel zacht spelen, laat in den nacht, op zijn harmonica. En ze huiverde van verlangens en héél haar zinnelijke liefde-natuur smachtte naar Karei, Mooie Karei, hSSr Karei, Mar kerel!

Jo sleurde haar half mee, niet begrijpende wat er in Corry omging. Achter kleinen Manus was de lange uitsmijter Simbad ingeloopen, met champagneflesschen. De baron had alles opgebruikt; moést Madame wel aankloppen bij haar geburen. Ze stikte van de zwoele lokaal-hitte, de jacht en den angst voor al dollere streken van den baron. Een paars-roode tint overtrok haar gezicht en telkens wees ze waar kellners en buffet-juffrouwen moesten dweilen. Boven haar hoofd loerden al glimlachend de naar doel-zoekende oogen van den rijken gast.

De kristallen kroon met haar tintelend kleurgedruppel van honderden geslepen prismaglaasjes, als een sprookje van licht en met turkooysblauwe en groene vonken en vlammetjes, lokte... Maar Madame Maas, in angstige aandacht zijn balddadig spel volgend, sprong op den baron af en dreigde ... dreigde ... dat hij de króón niet vernielen mocht... anders zou ze politie laten roepen.

De baron wenkte zijn nikker, maar Madame Maas ontglipte zijn greep en smeekte half huilend den baron dat hij zijn vernielingswerk zou staken,... althans den luchter sparen.

— All right,... knikte hij en de groote bloem in het knoopsgat knikte mee.

Madame Maas zoende zijn fijne handen van vreugde. Nu hield haar gast toch stuk-bij-brok, was hij fideel en mocht de kerel verder doen wat hij wilde; al vrat hij het marmer van de tafeltjes en knapte hij bocaal na fluit-roemer weg. Haar wandspiegels en haar kristallen luchter, met het trillende spel van al zijn lichtjes,... de gouden