De Jordaan, van Nes en Zeedijk

204

vaalte en schrik in zijn oogen en geheimzinnig eigen taaltje murmelend, strakte hij zich weer in de meest galante en afgepaste hoffelijkheid aan.

Zilverig speelde het licht op zijn ebbenzwarten kroeskop toen hij voor Corry boog en haar een bloem in het prachtblonde haar zou vlechten. Maar Corry wou de roos zélf ergens plaatsen, duldde de aanraking van den neger niet. Even keken zijn donker-geheimzinnige oogen naar den baron, die rustig knikte. Hij verstond. Ze moést zich dat laten welgevallen. Toch, Corry wilde niet en voor het eerst van den avond stond ze recht-overeind, heel slank, even lang als de neger en worstelde ze tegen zijn sombere kracht in. Hij stond gebluft en keek vol bewondering de goudvonkende pupillen van de wild-weerstre-vende en onbevreesde meid in.

— Trap z'n kuierlatte wég!____ gilde Joden Jet naar

Corry toe.

De geweldige worstelaars-rug van den nikker stond in-gekromd onder Corry's gezicht als onder een last en even spande hij de grimmige spieren strak. Toch aarzelde de neger aan te zetten en iets van smeekend gevoel en hulpeloozen angst trilde in zijn duisterglanzende oogen, terwijl hij ópstaarde naar de mooie blonde vrouw. Corry, de wangen overgloeid van een fijnen opwindingsblos, keek uitdagend en woest den zwarten kroeskop aan. En dolle moed doortintelde haar de vingers. Ze groeide in haar plotseling verzet dat haar zelve als een kramp was overvallen. Tusschen de ontzenuwde en half-dronken dellen stond zij inééns als de felle Jordaan-meid, los van alle benauwenis, z'ooals zij zich op den rossen Zeedijk verdedigde tegen een stoeienden schoft, hoog opgericht in het besef van haar kracht en haar durf. Zij wilde de zwarte negerhanden niet in haar kapsel en dan zou het ook niet gebeuren, al beet ze den nikker de lip af. Ze trilde hevig en haar prachtig- slanke lichaam spande en wrong in het verzet. Ze dacht en overzag niet. Alles deed ze nu, gedreven door het donkere instinct van