De Jordaan, van Nes en Zeedijk

203

goudachtig en doorschijnend dampte en doezelde in de rookstof.

— 't Wordt gevaarlijk!____schreeuwden eenige heeren

dreigend en beangst.

— Dan kunt u toch vertrekken,... zei Madame Maas giftig, haar gesmoorde drift tegen het wanbedrijf van den baron, éven luchtend op de benauwde mannen.

Ze lachte dadelijk liefjes naar den zittenden schutter en suste rumoer en gedaas om haar heen. Zes lui stootten vloekend de deur open en renden weg en weer plofte een groote liqueur-karaf uit het buffet op den grond.

— Tonnerres!____dat is de échte tonnerres!.... schaterde de reus en hij vond den baron een ״onbetaalbaar", „eenig" en „nobel" type, onder hitsige aanprijzing van den slaperigen student.

Whiskey Soda en de rijke mainteneé bestaarden elkaar gebluft. Zoo een onbekommerde gast tot „vrind" en beschermer, leek ze beiden wel. Wat pover opscheppertje was daarnaast de lange flanel-ridder en wat een verschrompelde bloodaard, de gluiperige Indischman.

Al de gasten van Madame Maas' etablissement voelden opstuivende vriendschappelijkheid voor den „gekken kwast" die telkens een reefje verder zijn pretgordel ontgespte en al boertiger den hoek uitdrong. Uit zijn auto liet hij voor de schijnbaar ontstelde dames tuiltjes bloemen aanbrengen door zijn chauffeur. Met overdreven woord-zorgvuldigheid en gemaniereerd in al zijn bewegingen moest de neger ze helpen vastspelden in het haar, het corsage of op den boezem. Theatraal was de baron van zijn stoel gerezen en keek streng toe of de bloemenhulde wel naar orde en bevel geschiedde. Langs Joden Jet wou de donkere negerhand heenglippen, maar een stugge wenk van zijn heer riep hem tot de orde. De koppelaarster onderwierp zich schuw en ze grijnsde zoo akelig dat de neger zijn deftigheid inschoot en in lachen uitbarstte. Het striemend en kwaadaardig gesuis van den zwiependen stok in baron's tengere hand, bracht een