De Jordaan, van Nes en Zeedijk

202

dingen. Maar gelukkig,.... dat zei hij met zijn dronken

kop____ en niemand geloofde zijn gekke woorden. Ook

nu weer school Joden Jet achter Corry weg, maar de glans-duistere oogen van den neger hadden al dreigend naar haar schuwe, magere lijf getast.

Met den blonden reus en zijn bent was de Baron een beminlijk gesprek begonnen. Heel bedaard nam hij naast den felst-joelenden lacher plaats en zwiepte zijn floretstokje heen en weer, in wonderlijk ongewone lijnen door de lucht. Een striemend gesuis ruischte om zijn schrale figuur en telkens gaf hij zich een hevigen tik op de uitgebogen beenen. Toen lei hij zijn stokje dwars over de knieën. Heel hoffelijk bood hij het geblufte en stom-starende gezelschap wijn aan, zijn beleefd-lokkende woorden hoofdzakelijk tot den blonden reus richtend.

— Dat scherpt de tong alsof je zout lekt,____lachte de

lobbes en hij klakte van vurigen dranklust.

De glazige oogen van den baron leken even uit de diepte óp te glimmen en het verwezen lachje trilde bij de mondhoeken. Toen haalde hij weer den zilveren proppenschieter uit zijn rok en begon flegmatisch op het buffet te mikken. De blonde en zijn bent gierden rond den baron, dol van overmoed en sympathie voor dit nobele type.

— Zoo'n bezinksel van 'n vent heb ik nooit gezien!____

lachte hij dronken onder het gezicht van Harry, den stillen student, die hem hard met de staalgrijze oogen bekeek. Madame Maas, het kleine hoofdje schichtig naar den bedaarden lawaaischopper, vluchtte met de schenk-juffrouwen het buffet uit. Ze kénden den baron. In zulke trage buien vernielde hij dlles. Met gejaagde gebaren waarschuwde zij de klanten.

Plots knalde een drankkaraf en stortte van de plank. Op het glasscherven-geraas barstte een gejuichhoera los van den blonde en zijn bent, en de flanel-auto-meneer zette een vurigen dronk in op den dapperen schutter. De baron lachte bleekjes en lei weer aan op het buffet, dat