De Jordaan, van Nes en Zeedijk

193

lachte verborgen weer alsof ze het paradijs betrad, met een zacht-spottend welbehagen. De bende van den blonde stoof woest op den grijsgelokten violist af en een student ontrukte hem de kleverig-beharste viool. Al de heeren scholden den stillen dronkaard van zijn kruk.

— Jij aartsvod!... strijk heete bouten,... lachte de slanke student.

— Of krui jij kinderwagens... meende de flaneldrager.

De violist stamelde lodderig wat terug, terwijl Lien

hem tegen den hoon der verontwaardigde heeren poogde te beschermen. Hij bukte zijn grijzen warkop onder de strikjes en plooitjes van Lien's brocaatzijden japon en keek diep-vernederd in zijn bierpot.

— Zoo'n gevonden voorwerp!... schold de blonde reus en een zwierige student in grijs colbert, greep de viool en speelde zelf de wals verder. Al de heeren, belust op het schoone dans-lichaam van Whiskey Soda, noodden haar dringend te vervolgen. Maar ze leunde weer onverschillig-weg tegen het buffet, sprak geen woord en snoepte pralines. Even had ze er behagen in haar prachtige beenen te laten zien en bewonderen, de rijke onder-stoffage van haar kleeren. Nü was de gril weer weg.

Een harkerige komiekeling onder de heeren, met het domme gezicht van een tapir, wou haar in verlegenheid brengen door haar dansgebaren na te bootsen, maar ze lachte zoo koud-smadelijk dat hij gauw afdroop.

Corry genoot. Soms had ze een gewaarwording alsof de Alhambra-vloer onder haar voeten wankelde, alsof ze een duistere diepte ingewenteld werd met het gloeiende hoofd naar beneden. Ook dat gevoel doorleefde ze met stille verrukking. Buiten hoorde ze telkens het auto-gesnor en er tusschen een doffen hamerslag. De groote lichtblauwe veer van Whiskey Soda's hoed zag ze in de verte schitteren onder het licht als een vogelvlerk. Ze keek diep-vergenoegd en zoetjes-aan dronken naar de kroonarmen, den overal opnevelenden goudblauwen rook, O, ze genoot,

Van Nes en Zeedijk