De Jordaan, van Nes en Zeedijk

iga

— Wir sind geschiedne Leute, jetztl... predikte hij en weer galmden al de gasten mee:

— Geschiedne Leute sind wir jetzt!...

— Ik drink alzoo op allen die de veertig haalden!

Hij lachte schelms, de reus en neigde als een hellende boom. Niemand klonk mee.

— Si par hasard...

—■ Wég met de Franschen!... Leve vader Cats!... joolde een student.

De blonde lachte snaaks.

— Geen veertig-jarigen hier? ... Dan drink ik op die de dertig haalden!

Weer bleven de glazen zonder getinkel, roereloos in de uitgestrekte vuifhanden.

— Dan op de twintig-jarigen en hun duivels-roes!

— Hoera!... hoera!... gloria!... zongen de heeren en zangeressen dooreen en allen rekten zich op de teenen om te klinken met den lobbes.

— Leve 't orchest Napolitain!

— Hoera-gloria!... hiep!... hiep !

—■ Leve Raphaello Romagvano!... onze violist!

— Touar parlo fino!... flapte de flanel-ridder er uit.

Met een loggen sprong viel de blonde in honderd uitgestrekte armen dreunend op den grond. Van eiken kant werd om muziek geschreeuwd.

— Een serenade k La moulin de la Foret Noire,... piepte met een hoog stemmetje de Indische Nabob. De maintenee Fucht sprong plots bij en zong van de ״Hap-pies days in Dixie". Whiskey Soda voelde een tinteling in de beenen en begon, de rokken hoog opgetrokken, een zwierigen dans alleen in de ruimte, onder het licht-gegloei en den geur der dranken. Maar de violist, van al de gekregen en gekochte biertjes versuft, streek tegen-maats en warde zijn gekke gedachten in het walstempo. Toen stond Whiskey Soda plotseling stil. Ze was er tiit-ge-speeld. Het roodblonde kapsel, van juweelen omfonkeld, lei scheef-gezakt over het mooi-koele gezicht en ze glim-