De Jordaan, van Nes en Zeedijk

igr

zwaar aangeschoten ingezwaaid waren. Toen de reus na herhaalde misstappen eindelijk goed en wel op het marmeren tafeltje stond, begonnen zijn vrienden hem de lakschoenen met champagne- en bierrestjes te poetsen, bloemen om zijn broekspijpen te binden en een wijnkelken-muziek tusschen de voeten aan te rinkelen. Eindelijk stomde het geroezemoes.

— Geef nog 'n knallertje!... riep fijntjes het baron-nesje, terwijl ze de spichtige nageltjes, rose gepolijst, opwreef.

— Als je hier komt lunchel

— Geen kans,... lachte ze en vlinderde vlug weg naar Willy.

Toen begon de blonde vroolijkert onder een schermut-selend-amicaal dialoogje met de studenten en de autoridders gelijkvloers, te speechen op de gezondheid van Madame...

— Deze ... eerbare Maas ... alleen overvaren ... door de sleepboot des hu-we-lijks ...

— Hoch!... hoch!... schreeuwde er een tusschendoor.

De blonde keek van zijn hoogte wild verontwaardigd.

— Deze vrouw,... oreerde hij,... is zoowel een brandnetel ... als ... als ... een roos ...

— Van Dekema!

— Ze... ze... besteelt ons nooit! lachte hij dubbelzinnig. ... Ze heeft haar spaarpot voor ons ... Drink ... klink ... Hoch!

— Hoch!... Madame Maas, hoch ... hoch!

De glazen rinkelden driftig. Maggy zwijmde half bewusteloos tusschen twee jonge mannen en lalde een two-step-wijze.

— Hoch!... hoch!... herhaalde de blonde reus weer en waggelde zacht-hellend op het tafeltje en toen plots, in zwaren melancholie-toon:

— O, hilf mir Allah!

— Allah... Allah!... hilf mir!... brulden de omstanders.