De Jordaan, van Nes en Zeedijk

igo

— Hoch lebe... Donna Dora!... brulde hij en weer sloeg hij zijn glas te pletter op het marmer.

Madame schoot toe en suste weer, terwijl ze iederen neergesmakten roemer besloot vierdubbel te zullen berekenen. Zoo een hardnekkig dronken kerel had ze nog nooit gezien en toch een lieve lobbes, die geen boosaardigheid kende. Dora zong zacht nog door, maar de bende floot weer en onder giftig-obscene gebaren schold ze naar de klanten terug dat ze beesten en krengen waren, die een vrouw beleedigden.

Dikke Anna, in haar vlamrood satijn, het zware zwangere lijf vooruit, schoot naar Dora toe en stilde haar woede, terwijl die huilend op een stoel was neergeploft.

Gezina in haar fijne bevalligheid en dame-manieren kwam even bij Corry zitten en vroeg of ze zich amuseerde. Ze luisterde niet naar het antwoord, maar vertelde gretig en toch zoo uiterst-voornaam de stem, dat ze Lou den knapsten kerel van de Nes vond en hij kon boksen, nee,... zooiets had Corry nooit gezien. Corry dacht om Mooie Karei, met een vreugdeschok en zweeg. Toch verlangde ze ook wel dien beruchten kerel te zien, door al de Nes-vrouwen aangebeden en vertroeteld. Zou hij knapper zijn dan Karei? En sterker,... pootiger,... en mooier kunnen dansen? Ze geloofde er niets van.

Plots stónd alles in de zaal. De blonde lobbes, al dron-kener en losser van tong, was op een klein tafeltje geklauterd om de illustre klanten van het établissementMaas toe te spreken.

— Ontsteek de kaarsen voor de Heiligen!... schreeuwde de auto-ridder met het laag-uitgesneden witzijden vest.

— Uncle Joshua!... riep de flanel-nabob er tusschen.

— Feu de Joie... tonnerre!... antwoordde de bende van den blonden reus.

— Bezoek bij nachtlicht 't asyl!... riep de blonde op zijn tafel.

Er kwam dronkemans-verbroedering tusschen de bende van den blonde, de auto-ridders en vier studenten die