De Jordaan, van Nes en Zeedijk

88

clubje mee en oorverdoovend tusschen het gerammel der piano en het schelle vioolgekras klonk nu door heel de zaal, brullend uitgekrijscht:

— Uncle Joshua!

In het rumoer glimlachte moe en heel even, zonder zich te bewegen, de rijke maintenee met de ros-vlammende haren.

— Geef me 'n pop,... toe mannie,... bedelde Engeline naast een simal-schouderig en tenger fatje, dat zijn nat-geplakt haar over zijn hoofd had uitgeglansd als een glimmende bandeau. Hij ontbladerde de roos in zijn knoopsgat en zweeg. Aan het eind der Meimaand bezat hij nog slechts drie dubbeltjes afgepast voor cosmetiek en scheergeld.

— Hè kwast... 'n glaasie pils dan!

Een vreeselijk tumult en opjuichend hoera-geroep brak plotseling los uit de bende, vlak bij Corry neergezwermd, waar de blonde reus den baas speelde. Onder een boog van triumfkreten doorgejaagd, had Maggy in dronken opwinding, achter elkaar wel twintig glazen stukgesmakt op het tafelmanmer, dat de scherven kletterend rondsprongen. Biertumblers en kelken had ze dooreen gegrepen en verbrijzeld op de maat van een galop.

— Feu de Joie!... zong de blonde reus en allen bulderden mee:

— Feu de Joie ... tonnerre!

— Tonnerre!... daverde de reus solistisch en weer daverde het koor mee:

— Tonnerre!

De muzikanten braken geschrikt af. Madame Maas en de zaal-baas renden toe. Maar de blonde reus, in woeste uitgelatenheid, pakte den schrielen Van Dommelen bij nek en beenen en droeg hem tusschen de gillend-gierende meiden op de bühne. Van Dommelen zoog bleeker de wangen in en hij bedreigde onder vloeken den lachenden kerel, die hem van zich af had gegooid als een kruier een leeg valiesje.