De Jordaan, van Nes en Zeedijk

87

— Muziek!... schreeuwde eên uit de bent.

־— Muziek!... muziek!... schreeuwde een tweede hem na.

Het joolde en raasde. Een dronken jongeling wou ״Ouwe Pruis" met zijn knol in het lokaal hebben.

Madame lachte en beduidde hem dat zooiets niet ging, een paard in de zaal. Met doodnuchter gezicht betoogde hij dat er ruimte genoeg was. Hij wou zijn paard wijn laten slorpen; zijn peerd moest als de baas, dronken zijn. Corry keek en gierde om den mooien jongen. Bij fijne slokjes slurpte ze een heeten wijngroc, door Whiskey Soda haar toegezonden. Ze ademde al zwaarder in het hoekje achter de muzikanten en telkens vager zag ze de geranium op Jet's hoedje bungelen als die haar grauwen kop naar haar toeboog om iets lievigs uit te smonselen.

Jo kwam langs schuiven en vertelde haar dat de autokerels Greta Fucht bij zich hadden; ze moest eens goed loeren; bet was de rijkste maintenee van Amsterdam.

Er giftigde afgunst in Jo's toelichtende woorden. Greta hoorde bij dien lange in het flanel. Eigenlijk hoorde ze van alle drie,... schimpte Jo voort, nijdig en dol van opwinding. Ze kwamen net van het Seinpost-paviljoen, verklaarde Joden Jet, die alles van de voorname lichtekooien wist. Greta Fucht's rood-koperen kapsel blonk in het licht als puur goud. Het witbepoeierde gezicht lachte vermoeid en bleekjes. De heer in het flanel zong en trampelde een cake-walk en riep niets dan: Uncle Joshua!... Uncle Joshua!...

— De Kunnin Kaffinto!... krijschte de zwabber met het wit-zij vest en heftig begon hij achteruit te trampelen tegen een deur-beschot.

— Nee, nee!... Uncle Joshua!... only... Uncle Joshua!... hield de flanel-chiqueur vol en hij zong zijn two-steps vlak voor het wit-bepoederde, doodmatte gelaat van de rijke maintenee.

— Uncle Joshua!

— Uncle Joshua!... schreeuwde het dronken jool-