De Jordaan, van Nes en Zeedijk

86

een villa aan een badplaats; die liet je bedienen;... dobbelen of biljarten;... ging je reizen, héél ver het land uit! En als dan de liefde... nee, nee... Maar als nou eens Karei niet wilde dat ze van een ander was? Wat Karei!... smoorde in gift haar eigen gedachte. Wat moést hij van haar? Was ze haar eigen baas niet? Ze zou leven zooals ze zélf het begeerde. Zoo, zooals het nu in haar droomde, zoo was het leven een fel genot! Zoo voelde ze stilling, bevrediging en een loome insluimering van al haar brandende gedachten. Ze zag een vrouw van de bühne wippen en aanstappen op een suffen kerel.

— Zeg liefert,... hoorde ze Gonda zeggen,... mag ik effe anschuife?

Haar papegaai-groen kleedje waaierde ze uit over zijn hoekige knieën. Hij keek als een pelikaan, den snoet omhoog en toch zijlings glurend naar een glinsterend vischje. Corry kon die schuwe verlegenheid van een man niet uitstaan. Bah, wat een kleverige vent. Gonda schoof bijna op zijn knieën.

— Niet op me zitte,... weerde hij af.

Gonda lachte gemeen en wenkte Flora van de bühne.

— Mag ik een Sessie, lieve geitesik?... en onverhoed trok ze den gluipert aan zijn baardje. Hij schoof benard heen en weer en Gonda schoof overal mee. Corry beluisterde de fleemerige lievigheidjes van Gonda en Flora met diepen, minachtenden weerzin. Ze zou liever dien grasmaaier de beenen onder het lijf wegtrappen dan zóó een tractementje af te bedelen. Bah, wat een meiden! Moest de brulaap nog boontjes? Een pot op zijn kop en een frisschen nacht zou ze hem wenschen! Hè, nou voelde ze weer hoe lekker het was zich kwaad, echt giftig-kwaad te maken en hoe hevige behoefte ze er aan had te brandmerken, te slaan en te schelden.

— Koop me uit liefeling!... schreeuwde de kleine Flora naar een aannemers-type met slagershanden.

— Je uitkoope? ... lachte de dikke kerel,... je kan mijn krijge, voor gratis.