De Jordaan, van Nes en Zeedijk

184

en haastig repten zich twee kellners om vijf flesschen champagne open te knallen. Madame Maas' keurige hoofdje bewoog zich wondervlug op den vetten romp. Het rolde!... lachte ze naar den zaalbaas en ze liet een groom uitloeren naar meneer den Baron, of die ook soms dronken scharrelde in een van de Nes-zijstegen.

Corry, alleen aan haar tafeltje, had haar roes doorgedroomd toen plots de chique-gekleede heeren waren ingestoven onder het zingend geschreeuw naar muziek. Joden Jet bewaakte haar benauwend en bleef vlak naast Corry zitten.

— Nog 'n glaasie rood?

— Neé!... snauwde ze terug, zich met een walg van Jet's vrindelijk-grijnzend mom afwendend.

Jet grinnikte en fleemde maar voelde zich toch diep gekrenkt. Voor Corry bestond de koppelaarster nóch haar gram. Zij zag alleen haar droom ontspinnen. Gulzig ademde ze onder het kokende licht, tusschen de spiegelglanzingen, bij het gezang en het heete, gonzende geroezemoes der dampende zaal. Ze voelde zachtaan de zoete razernij van haar vleeschelijke lusten naar Mooie Karei door héél haar wezen heentintelen, maar alles in een ver-mooide droomrigheid. Niet de feiten wou ze zien gebeuren, alleen de mooglijkheid bekoesteren in die zachte, huiverende begeerte naar een dronkenschap van al haar zinnen. Whiskey Soda, in haar rijk toilet, zag ze dood-onverschillig staan leunen tegen het buffet, om ieder woord van Madame lachend. Corry's oogen staken en gloeiden branderig van den rookwalm. Ze keek naar Jo op de bühne, die haar toewuifde. Nu kon ze het toch goed zien,... de meid had haar oogleê te zwart aangestreept; het gaf haar een verwilderd gezicht.

Al zwaarder gonsde de roezemoezende zaalherrie haar ooren binnen. Ze voelde zich loom, slaperig en een koortsig gegloei in de handen. Vlak voor de deur groef plots het dreun-gesnor van een auto het straatlawaai in. Drie lui stapten den tingeltangel in met een lange vrouw.