De Jordaan, van Nes en Zeedijk

i8i

groepen lijnde de korte rok van Mooie Jo tot de fijne, slanke kuiten met opengewerkte kousen. Dikke Anna in rood satijn vlamde tusschen het bleek-blauw en roze-wit der anderen als een menschelijke lampion, op plompe bewegingen van haar stompvette armen voortgeschommeld.

Het liep al voller en voller. Een stel jonge mannen kwamen luid-zingend en dansend binnen en dwongen den molligen pianist een negerdans te spelen. De zaal-baas wenkte Maggy van haar zetel omdat zij alleen den Coman kon dansen, als Engelsch slobbertje dat tien maanden in een Amerikaansch bordeel had doorgebracht. Onder ophitsend handgeklap van de omzittende zangeressen begon, voor de aangeschoten heeren, Maggy in het oranje-geel, haar in tégenmaat gebroken steps af te klapperen, tot ze machteloos van vermoeienis op haar stoel terugviel. In een gloria-hoera!... tilde een blonde, gespierde kerel uit het luidruchtige troepje, Maggy met zetel en al van de bühne en plakte haar tusschen de vrienden neer. Ze beloofden haar een ״goeden" nacht en zooveel drank als ze lustte. Madame Maas achter het kristallen buffet, lachte van plezier. Dat was nu weer eens een ouderwetsch stel, dat zoo van de Vic of Mathieu scheen overgebleven.

Madame Maas was een schrandere vrouw van zekere afbluffende gewichtigheid in haar kring. Ze kende de oude Nes in haar wemeling van figuren als geen ander. Van bijna iederen nachtzwabber en aangeschoten boemeltype wist ze naam, voornaam en woonplaats. Mesieur Antoine en Moos,... Baron Habskrabbel en Turksche Aal,... Joden Jet en Samperlinie,... Hokio en Ouwe Prins,... vonden zich in den ouden tijd gevleid als ze van Madame een pluimpje, een raad, zelfs een terechtwijzing mochten ontvangen. Onder de Madame's van al de tingeltangels in Nes en Warmoesstraat was zij de hoogsttronende koningin. En nooit blufte ze op haar rang. Ze wist het; het leek stilzwijgend. Vooral de studenten klopten Moeke Maas op de breede marjeniers-schouders, omdat ze zoo grappig-tyranniek kon zijn en toch zoo har