De Jordaan, van Nes en Zeedijk

179

gek-blij dat het kippetje bij haar zat. Madame moest nu eens koel Corry bekijken en dan ook eens zeggen wat ze van haar dacht. Was het nou geen ״efïetieve" princes? Had ze ooit mooier beeldsnoet gezien? Als ze dié haar portret buiten in een lijstje hing, bleven de mannen „vast-gekletterd" aan de Nes.

Madame, over Jet's vurige bewondering heen, keek omzichtig naar Corry. Armzalig en kaaltjes in de kleeren, maar ... Madame moest het bekennen,... het was een schoon stuk meid.

—■ Tsja ... tsja ... smakte Jet,... wie dat anhaakt heb mazzel!

Tóch dreigde er een angst in Joden Jet. Ze wilde niet dat Corry rechtstreeks met Madame Maas afhandelde; Madame Maas van de „Alhambra", de meest sluwe en scherpzinnige keurster van vrouwenwaar. Dan was ze den wind kwijt voor een labberkoeltje. Nee, nee, dat mocht niet. Daarom bleef ze tusschen Corry en Madame instaan, liep ze telkens van het buffet bij den ingang naar achter bij de bühne. En nóg ellendiger en benauwder werd het in Jet, bij de gedachte dat Corry straks zélf een inan kon aanhaken die haar beviel en die dadelijk haar vermetele mooiheid zou ontdekken. De onrust en innerlijke angst vraten de koppelaarster op. Want lokmiddel was dit avondleven toch óók, nu ze Corry niet afzonderlijk kon bewerken. Nou liet Jet haar het vermaak der jeugd zien op de vlakte en nou zat ze neer, stom van verbazing. Dat gaf de koppelaarster een wreed genot en onder het licht van een jachtig denken bracht ze in haar sluipende en wikkende gedachte saam, al het voordeel dat ze haar leven lang nog van die meid kon verkrijgen. Ze zou haar dikwijls kunnen verkoopen en afleveren. Corry, door Jet voorgelicht, zou telkens kunnen vluchten en dan zouden zij ook ieder keer opnieuw het provisie-geld dat Jet voor haar gemaakt had, mogen deelen. Ze zou haar kunnen

Mazzel: geluk.

ia*