De Jordaan, van Nes en Zeedijk

₇8

trap aftrippelde, liep ze haastig mee, jachtig door Joden Jet gevolgd. Jet grinnikte en gluurde; vaag begreep en betastte ze wat in het opgehitste brein van Corry was omgegaan.

III.

Toen de zangeressen kringvormig op de bühne hadden plaats genomen, las de man met de bleek-ingezogen wangen, de zaalbaas Van Dommelen, de namen der vrouwen en meisjes op om te controleeren of het stel voltallig was. De zangeressen roezemoesden onder zijn luid oproepen en velen gierden van den lach, nu zij zich nog schaamteloos dichtregen, vastplooiden en afkleedden op het ״tooneel". Van Dommelen's drankstem worstelde tegen het lawaai in en nijdig schreeuwde de zaalbaas:

— 't Verveelt me!... Ik schrijf jullie allemaal op!... Hou je mond Hedwig,... jij ook Go... en jij Lien, je klepper toe!

— Och me Jezus man,... 'k beweeg geen tand!

— Doe t'r niet toe,... snauwde hij woedend, de bleeke wangen nog holler inzuigend op het jukbeen.

De dikke, smoezelige pianist, met den goud-beschenen borsteligen kop, rammelde hevig een Souza-marsch af en de krankmagere violist met grijze sik en grijze krullen, vóór het spitsige gezicht gewarreld, kraste zoo snér-pend valsch tegen het klavier-lawaai in, dat Mooie Jo op de bühne inéénkromp en met de handen haar ooren afsloot. Ondanks het waarschuwend dreigen van Van Dommelen bleven de zangeressen even druk snateren, lachen en zich met woelig stoel-geschuif en geschreeuw tegen eikaars plagerijen verweren. Corry mocht vlak bij de bühne achter de felbelichte muzikanten aan een klein marmer tafeltje, een glaasje rood drinken, door Joden Jet haar luidruchtig geoffreerd. De koppelaarster wou voor de meid in het „stof knielen", zei ze zelf. Ze zwaaide door de zaal alsof ze op haar kamer liep. Jet was