De Jordaan, van Nes en Zeedijk

177

meende Corry, al heette ze een Jordaanmeid. Ze voelde aan alles dat ze macht kon scheppen en dat haar heele wezen begoochelde, zelfs vrouwen. Ze bracht in de mannen een wild verlangen, zonder een wóórd te spreken, alleen maar door te kijken of zich te bewegen, of door hen zóó rad te overstelpen met brandende en spottende taal dat ze suf en verlegen bleven nastaren. Ze sprak en dacht gemeen, al liet ze iedere minuut de wreede onverschilligheid van haar wezen uitkomen. Ze bespoog het toegeeflijke, het zachte en zwakke. Ze keek diep de oogen der mannen in en altijd zag ze de rilling van hartstocht er doorheen huiveren. Dat was haar vrouwmacht en die, dié alleen zou haar de weelde geven waarnaar ze heet hunkerde. Werken?... zij? Corry vond het luie nietsdoen zalig. Zoo gedachteloos leven op de luiim, het dadelijk doen van wat je inviel en begeerde. Wroeging om en angst voor vermoorden tijd?... Ze begreep ze niet. Het volle genot van het nietsdoen was voor haar uitgevonden. Gemak moest ze hebben,... de niertjes zacht neerleggen. Ze moest alles in een lauwe, geurige, zoete kabbeling om zich heen voelen spoelen, als ze dat wenschte. Ze moest vrekkig genieten van de weelde. Ze hield van bont, fluweel, zijde. Zoo, alsof ze eeuwig fluweelen lappen, bonte stoffen aanvoelde en zijde hoorde ruischen, zoó moest haar leven zijn. En nooit werken. Werken was voor haar een krenking van haar naar luiheid en gemak snakkende natuur. En al was ze nfi doodarm,... het zou óp-dagen, alles, alles wat ze wou! Had Manus, Manus zélfs, het niet voorspeld? Het buikje vol, het hart zonder geklop, de oogen oververzadigd. En als ze eens wilde laten meegenieten in een roekelooze verkwisting, dan zou het met Mooie Karei zijn. Dié was haar liefde, haar hartstocht,... die moest willen, bukken en bedelen om haar gunsten. Dan zou ze hem rijk maken! En ook haar moeder,... als die wou.

Ze gloeide Corry, het raasde en tuimelde door haar hoofd, en toen ze zag dat Whiskey Soda achter Jo snel de Van Nes en Zeedijk 12