De Jordaan, van Nes en Zeedijk

174

Ach mein herrliche Otto, du bist furchbar smoetzich die meide___

En in nagebootst gebroken Hollandsch extasieerde Lien er tegenin:

— Daat waas uwes oogappiel!

Plotseling schoot Jo uit een donkeren hoek achter den spiegel naar voren.

— Hoor jullie delle!... dat farreke benede speelt al! Den pianist in de zaal hoorden ze nu allen een marsch af-bonken op het ontstemde instrument. Een zenuwachtige repjacht haastte ze voort. Alleen de slanke en luie Willy liep nog in haar hemd, zorgeloos, en trok zich de vuur-roode zijden kousen tot de dijen op.

— Ik waag er 'n gulde boete an,... lachte ze, uit een zilver kokertje doodbedaard een cigarette opstekend. Ze bekeek met sensueele zélf-verrukking haar fijn-blanke en uiterst teedere huid in den spiegel en jolig blies ze den zwarten kroeskop van Nora naast haar, vol rook.

— Dorst, dorst, eeuwige dorst heb 'k,... kermde Rosa, die wijn slurpte als een kerel en zooveel biertjes als men haar aanbood. Zes vrouwen, bang voor boete, besloten zich op de bühne verder te kleeden. Het schrale en verwrongen gezicht van Dora haatte Corry. Zoo een dronkemansneus voor een vrouw... aboe!... dat was een smaad. Zoo, in de jacht van haar bewegingen, haar kleeren van achter en van voren tegelijk bepeuterend, leek ze een oude vrouw, met wijdgeopende oogen. Hoe elegant en cierlijk stond links van haar af, dat kleine ding, met de roze haarstrikken, waartusschen ze zoo fijn de krullen-tang liet wenden en keeren.

Jet stootte Corry aan, of ze nog niet mee naar beneden ging. Dadelijk, zei ze kregel terwijl ze de oogen van de koppelaarster inkeek, die bij de hoeken geheel van bloed doorloopen waren. Dat had ze altijd na een gesmoorde driftbui, lichtte Jet ongevraagd op den verbaasden blik van Corry, toe. Maar dra werd de meid weer afgeleid door het jolige gevloek en het wilde gemopper der vrouwen,