De Jordaan, van Nes en Zeedijk

17a

oppeuzelen, al wat ze nou dolgraag lustte. Ze zou wandelen of toeren in een rijtuig, want rijk, rijk zou ze worden, ... dat was haar vast voorspeld. Dan zou ze... 's avonds weer eten, nee maar, van het fijnste! O ja, ze wist wel hoe het ging. En dan 's avonds naar de comedie, naar het café-chantant en dan weer ©ten,... laat eten, en sherry drinken. En dan geld tellen,... guldens, riksen, bankbiljetten! Hu... hu, ze rilde er van. En dan pas héél aan het eind denken om je kerel, je kerel die je trapte en beukte naar eigen behagen. Om hem schateren, lachen, haha!... hem pesten en dan op alles wat hij wou, laten wachten, dagen, maanden lang. En dan,... in de avondschemering, aan Karei denken, Karei bij haar nemen, haar mooien, fijnen, lieven vent, op wiens snoet ze dol, dól verlekkerd was, dien ze moest, moést hebben voor haar, alleen, alléén voor haar! Met hém al haar vuur uitleven. Maar een ander die haar den rijkdom zou geven, dat koesterende en weelde-volle, dat ze ééns zou inslurpen als nü het zoet der geuren en den walm der meiden.

God, ze was heelemaal weggeraakt in haar eigen ge-droom.

Van de trap schreeuwden twee Duitsche bühne-vrou-wen om plaats voor den spiegel. Ze waren al te laat en dan kregen ze boete beneden van dien ellendigen uitzuiger, den baas. Jopie en Guus hielpen elkander de corset-veters toesnoeren.

— Allemachies, wat een beer!... stootte Jopie zuchtend onder het inrijgen uit.

De zangeressen moesten zich haasten, werd weer de donkere trapholte uitgeschreeuwd door een broodmageren kerel, wiens holle, bleeke wangen even ópschimden boven den vuilen vloer van het kleedhok. Jet's stem fleemde en streelde rond Corry die niet luisterde, gevangen als haar aandacht was door alles wat de vrouwen uitvoerden. Ge-zina vond ze al heel bevallig en van een fijne wellevendheid, die ze bij géén der andere meisjes opmerkte. Al haar zachte woorden en maniertjes vond ze kostelijk, om zoo