De Jordaan, van Nes en Zeedijk

i7i

het roet tegen de berookte muren. Maar hiér begluurde ze nou de fijnheid zélve. Kijk. Nou zag ze de mooie Clara, in het prachtig-zwarte haar een roode roos steken. Dat stond haar beeldig. Die logge Anna vond ze wel een komiekeling,... maar moest die nou geheel in het roodsatijn gaan? En wat zou die Truus niet van haar bruine krullen kunnen vlechten! Zou zij eens even een handje meedraaien? Posterjanie!... wat had Jo nou een fijn paarlsnoer om! Beeldig, snoezig! En hoe komt de meid nou inéén aan al de ringen! Ze vroeg Jet. Zenuwachtig en zacht hitste de koppelaarster aan. Zij kon tienmaal zoovéél krijgen als ze wou. In Corry steeg óp een walg tegen haar eigen armelijke vodden. Tóch vies, alle ooghaartjes te verven, zooals die meid naast Hedwig nu deed. Telkens botsten de vrouwen elkaar voor den spiegel weg en telkens zag Corry andere gezichten het groen-kaatsende glas ingluren. Soms het ingebogen hoofd van een bepoeierd en verguld engeltje,... dan de doodsbleeke tronie van een zieke vrouw, dan de helrood-geschminkte, — en daarnaast weer de hevige wellust-type van een zinnelijke blondine, die sentimenteel huilde in haar amoureu-zen zang. Corry zag ten leste niets dan oogen, oogen in al soorten hoofden, oogen die zichzelf monsterden in wreede hardheid.

Het giste rond Corry en al verstond ze geen woord van de Pransche en Duitsche liedjes welke ze rond haar hoorde, toch roerde haar alles en vond ze zich zalig in die onderdompeling van het zondige en gevaarlijke. Alleen dat leven lei een fonkelenden weg voor haar open. Dina was een stakker, die niet lachen kon tegen het ge-meene in. Dien had haar bang gemaakt,... haar! Al die liedjes, ze zongen van lekker lang, lui slapen, zoolang je je rengelen en rekken wou. Ze zongen van mooie meubelen, zoo chique en zoo rijk als je maar kon droomen. Dan stond ze op,... in een huis van haar,... met eigen meiden en personeel dat je bediende. En ze zou kleeren koopen, nee, de heérlijkste dingen! Ze zou de lekkerste gerechten