De Jordaan, van Nes en Zeedijk

170

het bloote been kneep. Corry zag in den spiegel niets dan beschilderde oogen, blauwe wimpers, vuurroode monden, stukken perzikkleurige wang, losse en opgestrikte haarvlechten, naakte halzen en armen, overwaaid door den grauwgelen schijn van het flakkerende licht. Het smal-lange kleedhok dampte van den zwoelen geur der vrouwlichamen en van de zoet-doordringende parfums.

Corry ademde zwaar en als in een roes bestaarde ze het vinger-vlugge, lenige kap- en kleedwerk der bühne-meisjes. Maar vooral de geuren prikkelden haar heele zinnewezen, zoog ze in als een zoete genieting, deden haar zalig duizelen. Ze snoof de gaslucht onder de geparfumeerde zeep-geuren. Toen de kleine Flora haar kurke-trekkers-krullen besprenkelde met violetwater uit een groene flacon, kreeg Corry het gevoel alsof ze Mooie Karei hoorde zingen, heel hoog, en spelen op zijn stoep. De schaamtelooze naaktheid der vrouwen, de fonkeling van valsche steenen, het gezang en de losbandige praatjes, alles roerde Corry en de zinnelijke verrukking straalde haar oogen uit! Ze benijdde nu Mooie Jo, in héél den fleur van haar blanke lichaam en in de bevallige vrijmoedigheid waarmee ze naakt rondliep, alsof ze alleen was. Haar wangenrood lei nu als een dauw het fijne bleekblonde gezicht te overbloeien en de lange bruine wimpers trilden onrustig. Hoe minachtend bedacht ze nu de gore danszaaltjes van den Zeedijk, waar een enkele opgeflikte meid een wankelend verhooginkje beklom om zeurderige liefdes-liedjes uit te janken, doodgeslagen tusschen het schetter-lawaai van orgelbekkens en een roffeltrom. Nu moest ze toch gieren om die vuil-houten banken, waarop de matrozen en Jordaners de kromme stopflesschen open peuterden om er de stinkende gemarineerde haring uit óp te prikken. Op den Zeedijk in de danskroegen, daar snoof ze alleen de olielucht van gebakken visch, zag ze de groene eieren in de smoezelige waschkommen; rook ze het beschimmelde zuur en de half rottende kaashompen, ... en zwaaiden de schommelende petroleumlampen