De Jordaan, van Nes en Zeedijk

66

veel gelikt! Ze zou dadelijk de spankert nemen als hij die eene, laatste kaart nog greep. Ze had verdoessie de krink in haar knieën gekregen van schrik. Het wijf in de Boomstraat zei haar alles lievigheid. Dat ze haas en hoen zou snijden; dat ze fijn dineeren ging,... dat ze ... 'n eke-paasje zou anbrenge mit twee paarde ...

— Nou? ... drong ze aan, voor de laatste kaart.

— Hou jij dan effe me pijpie an,... schertste Manus terwijl hij haar den ganzepoot onder den neus liet walmen.

— De laatste... ferék... 'n leelijke!... De ster mit gruisies,... klaverheertje mit de afgeslage kroon ... dat is,... vlak naast schoppe-tien... doodstijding!... grüwel, meid!

— Wat? ... stamelde Corry, weer vreeselijk ontsteld.

En somber in het schemerend uur klonk Manus' gedempte stem, alsof hij nu zélf de kaarten geloofde:

— Je ferhangt je eige!...

Haar oogen staarden op Manus neer en keken ontzet.

Toen barstte Corry in een angstigen lach los en liep als beschonken de trap af.

II.

Op een avond kwam Corry weer onverwacht bij Jet, die ze nu thuis trof. Het deed de koppelaarster schrikken en de vreugde sloeg hoog op in haar stem. Hoe kostelijk zag de meid er weer uit. Wat ze in Corry aanbiddelijk vond, het was haar losse, vrijmoedige bewegen en het zich hartstochtelijk prijsgeven met de tintelende oogen, als ze iets bezitten wou. Joden Jet zou zich wel als een kerel hebben willen vermommen om de meid met vuur te kunnen hooren praten over alles wat ze begeerde. O, dat maagdelijn te lokken, al verder, al diéper het leven in! Haar woeste paarden-handelaar eerst; dan de smiecht van de Geldersche Kaai; dan Lou... dan zij. Ze vleide weer haar poes-en schat-naampjes eruit, blij zich heelemaal te kun