De Jordaan, van Nes en Zeedijk

166

— Daar hei je,... zong vreemd ingehouden Manus' hooge stem,... klaverboer op de mat!... mit soo'n swarte klomp,... dat is vastigheid meid ... fijn ... ga je glinstere in 't sonnetje... fijn!

— Mit harteboer!... schreeuwde Corry voorbarig.

— Die kunkereert sijn .,. 1-eelijk... die kneibel;... onrust meissie,... onrustige boodschap ... om vleesche-lijke drift!

Corry keek, de trekken steenhard, moedeloos-stil.

— Ja, nou sien ik helder,... lachte Manus, sprekend op koddigen toon van zélfscherts en het heele gedoentetje met de waarzeggende kaarten beschouwend als een dom kans-spelletje,... Op 't late fan de avond... krijg je een boodschap... fan... fan ... za'k 'n reiger worre,... fan 'n weduwnaar!

— Weduwnaar? ... vroeg Corry verbaasd.

— Li maar soo,... die brengt je 'n schrik.

— Stik!

— Toch... leit ie soo allemachies sjegrijnig nie!

— Nie?

■— Nee, omrede je eefe spoedig in gesprek leit mit 'n blond, getrouwd manspirsoon.

— Getrouwd?... vroeg Corry weer met lichten weerzin.

— Soo as UEdele seit,... getrouwd blond manspirsoon ... komp poekele ofer geldsake ...

— Nee toch!

— Ja toch!... lachte Manus tegen Corry's argeloos geloof in,... kijk,... hier leit ie ... ruite tien,... en nou geen falsche pepiere as in Lewie Seis... Ik seg maar... 'n sijsie is geen lijster!

En Manus beklemtoonde met nadruk, dat ook op het huis van den getrouwden blonden man een blond meisje lag met geldzaken.

— Geldsake ... en geldsakke ... soo je blieft,... zwaaide Manus gul-bluffend bij.

Klomp: kokkert. — Kneibel: sterke, pootige kerel.

10*