De Jordaan, van Nes en Zeedijk

i6i

— Hier dan mensche, links ... 'n blomruiker ... Da is soofeul as... menselijke flikflooierij;... je bin praal-siek... Doch wacht, die ligt naast... vlak naast de muis!... Die wipt s'n staart... dan krijg je spieje, in Lewie Seise!... Maar...

— Wä nou? ... vroeg Corry in wilde spanning.

— Maar falsch silver... en falsch pepier.

— Da's vuil!... schoot Corry uit en lachte hel.

— Aje... aje soó begint...

— Nee, neé, neé!... temperde Corry dadelijk Manus' verstoordheid,... ik sei d'r geen boe meer segge.

Gouden vonkjes dansten in haar oogen van stille opwinding.

— 't Is tóch allegaar larie,... ontnuchterde Manus.

— Fiat!... set door!... toé Bochel... tast toé!

— Jij bin ... één stuk gril!... Wä bi je eigelijk foor 'n deern?... vroeg Manus, gebluft door haar toon, hartstocht en bevel-stem.

— M6 je sélf... fijn uit de kaart segge,... lachte Corry hevig opgewonden.

— Fiat!

Manus begon weer. Hij giste en begluurde het mooie gezicht van Corry dat nu in bezieling op zijn handen loerde.

— Hier... leit kruis... mit 'n seis... halt!... Jij bin d'r 'n leelijk brokkie mesiek... Harte aas... da is je honk... Je heb d'r sinnigheid alléén... in opschik!... Jij wil d'r alleenig geniete... en de baas spele!

— Goskrummeneitje!... schrok Corry,... dié is fijn!

Manus begreep dat hij diep had geraakt.

— Jei gaat uit nä Weener,... en komp thuis in de Kuil... soo flotjes-weg geseid.

Corry lachte angstig-afwachtend. Manus kruiste uit en ongeduldig zong ze:

— In naam van Oranje... doe ópe de poort...

— Brrr!... 'n onheilspellende kaart, meissie.

Nu zag Manus haar beven en de oogen knipperen van

Van Nes en Zeedijk 11