De Jordaan, van Nes en Zeedijk

155

Den volgenden avond tegen acht uur verscheen Corry weer. Nu keek Manus op. Drommels... wat een prachtmeid!

— Ka je 't mit mijn nie af?

— Mi joü... snauwde Corry minachtend.

— Ik bedoel... mit afbetalinge,... koopies.

— Nee, niks!... Ik mot Jet.

Manus keek gebluft. Even een zwaren damp er overheen, en dan ook traag zijn linkeroog de ruimte geven. Jonge, jonge... zoo een toon, zoo schel, vast, overmoedig, van een ding-van-hoogstens-twintig... en dat vernielende in de oogen! Tjonge... tjonge... dat beloofde wat!

Weer vroeg Manus, aarzelender nu, of hij haar ook van dienst kon zijn. En hij bekeek Corry met twee open oogen. Nou herinnerde hij zich plotseling. Dat was die prachtige meid, die mooie Jordaansche, waarover Jet wel eens schuw, met wulpschen gloed in de lampjes en beverige stem, hem had gesproken; met de beverig-heesche stem die hij van de vuile vrouw zoo goed kende. Nu, mooi, héél mooi was dat schepsel inderdaad.

Hij kreeg Corry zacht aan den praat en in een overgulle, vrijmoedige bui ratelde ze rap de honderd uit. En Manus keek, keek maar. Ze stond kaarsrecht, een trotsche, uitdagende figuur, slank en heel lang. Het was alles even mooi aan en om de meid. De fijne snit van het gezicht, de kleine, rechte neus, de kruimzachte, kleine mond, het vol-blanke en goud-blonde, het frissche en jong-bloeiende,... het verbijsterde Manus. En tusschen haar levendig gepraat telkens de aanhalige, lieve en liefkoozende lach.

Manus vroeg of ze met Joden Jet had afgesproken. Dat niet, zei ze, en plots starde de kinderlijk-luidruchtige vrijmoedigheid van haar gezicht tot een matte en onverschillige uitdrukking. Haar woord werd stug en haar oogen keken steenhard. Manus had lust in de stille bepeinzing en waarneming van dit wispelturig schepsel. Hij voelde dadelijk intuitief Corry's dubbel-natuur, in één uur in staat tot hartelijke en tegelijk wreed-gemeene dingen.