De Jordaan, van Nes en Zeedijk

54

die slachtoffers maakte en iedere duivel een mensch die slachtoffer werd. Manus kon zijn pret niet óp als hij wel eens teerhartige lieden, een op vogels loerend katje, heldhaftig en beestlievend zag bombardeeren met steenen of hoorde doodvloeken. Maar de kleinste groep der menschen zag dagelijks doodrustig aan, dat het overgroote deel der ploeterende massa uitteerde, slecht woonde, in ziekte omkwam of half verhongerde; levensvreugde, goed voedsel en uitspanning ontbeerde. Dan was het toch wijzer, te doen als Manus Peet, alle rouwmoedigheid af te zweren, je eigen spaken alleen op te poetsen, het dolle gerucht van de wereld-kegelbaan te mijden en allersmakelijkst in een stil hoekje te blijven zitten dampen. En kwam er dan een zot leuteren over de kat en het vogeltje, dan kon je snauwen en bijten en wijzen op de dierlijke bloeddorstigheid der menschen, beestachtiger en schrikkelijker in hun woord-leugens over barmhartigheid,... het niet begeeren van de dienstmaagd en den grond uws naasten;... het niet begeeren van zijn os en ezel. Hij, Manus, zou al die valsche babbelaars eens laten zien, hoe de op prooi azende mensch zijn hals in kronkels lei, afzichtelijker dan een slang, om beter te kunnen toepersen. Waterverf, dun spoelsel, al wat bestond. Vandaag weer wist hij het vaster en dieper dan ooit,... dat het niet was een strijd om het bestaan, maar om de vernietiging. En al die woeste geruchten voor een blaasje, een stofje leven in de eeuwigheid! Om te gieren vond Manus het. En of je Joden Jet hiette of Lou, of Johannes de Dooper, of van de Apostolische overleveringen het huis indwaalde,... het bleef alles en alles te doen om de macht, de gemeene macht! Gedecoreerde oorlogsmoordenaars met pronkende medailleborsten, vereerd en toegezongen als zwaard-, kanon-, mitrailleuse- of bommen-werpende helden, zou hij langer celstraf toebedeelen dan de onstuimige Nes-jongens hier, met al hun listen en schurkerijen. En daarom ging hij zich koest houden en weer rekenen... rekenen... als van ouds.