De Jordaan, van Nes en Zeedijk

155

de verachtelijke gemeenheid van alles-in-het-leven blijven, blijven voelen;... rekenen,... rékenen. Hij moest in alles zoo goed de na-als de vóórlacher zijn. Geen vreemde koe likte een vreemd kalf, dat kon hij zich voor gezegd houden. Hij leek van en voor de heele wereld een vreemde. Stilletjes verweet hij zichzelf dat hij niet heb- en genot-zuchtiger wou zijn dan hij was. Waarom moest hij de luizen opvegen van de bedelaars die hij aan nachtverblijf hielp? Bleef er dan in hemzélf geen leut meer? Hij moest weer eens stiekem op eén van zijn buiten-wandelingetjes in de vroegte, zoo een dikgezogen gele spin begluren in haar weefsel, dan zou hij leeren rustig te genieten van het levens-voedsel. Hij zag het wiel-web al schitteren bij een onwelriekend moeras. Dat beest, gretig loerend op buit, hóórde bij een moeras en den walmenden damp van een poel. Dat kon hij alvast opsnuiven. Hij werkte oók in een vuil-vochtig tuintje van Amsterdam. Hij moest als een spin zich vetzuigen met de voedzame sappen van zijn medemenschen. Dat deden Dikke Dirk, Simbad, Hannes, Joden Jet,... al bleven die twee laatste magere geraamten! Maar wat deed hij? Als een leelijk grauw insect dwarrelde hij het web in, alsof hij de oude schutting rond zijn moeras niet had zien staan ter waarschuwing. Hij miste den giftstekel van Jet, de geldhebzucht en het duistere oog. Maar vast stond dat hij nooit meer bijspringen zou. Als hij al geen ham vrat, den enkelen mosterd ging hij dan ook van de tong weren en als ze hem dan tóch een nar scholden, dan zou hij de zotte bellen op alle uren van den dag doen rinkelen. Of nóóit meer een bek opendoen. Wat kon hem al het gedruisch van de wereld schelen? Hem, melancholieken tobber, die bij het zien van een dood paard akeliger rilde dan bij een menschen-lijk. Vroeger, op catechisatie, als vroom-geloovig kind had hij zich altijd zoo diep ontroerd gevoeld onder het hooren verkondigen van de beginselen der christelijke rechtvaardigheid... en het beoefenen der deugd. Beoefenen ... der deugd! Het was voor Manus zoo krankzinnig-