De Jordaan, van Nes en Zeedijk

147

Willem scharrelde ook met een heel mooie Nes-meid, maar daar hield hij zich bij en het pooiers-volk, verafschuwd, kende zijn hevige knuisten.

Hè, nou kwam Hokio achter Willem aansluipen. Hoe lang kende Manus al Hokio niet in de Nes? De kerel veranderde nooit, bleef precies zoo jong als hij oud en zoo oud als hij jong was. En hoe gracieus scharrelde dat nervige Japannertje zijn bik bij elkaar. Zijn sluw-schuine oogen hadden in de Nes een heel klein, onaanzienlijk café'tje ontdekt, waar weinig volk kwam. Dat had Hokio overgenomen, vertimmerd en opgecierd, maar zoó dwaas en opzichtig met Japansche bouwsels, poortjes, zonneschermen, beschot en felkleurige franje-draperieën toegetakeld, dat al het nachtvolk van de Nes kwam toestor-men, drinken en rooken. De sluwe spleetoogjes van Hokio fonkelden in het halfdonker van zijn nacht-café'tje en gluurden schichtig over al de gasten heen, alsof hij ze eén-voor-eén begoochelen en aan hun stoeltjes vast-hypnoti-seeren wou. Maar tóch wist Manus, wat de intieme bekoring was van Hokio's kleurig, kiosk-achtig nachtkroegje. Hokio had een beeldsnoes van een zusje,... of wat daar voor doorging; een blank-Japanneesch meisje, dat verrukkelijk zacht en zangerig mandoline en guitaar speelde en daarbij heel zoet zong. Dat meisje, in haar fijne slanke kleertjes, keek zoo rein als een vogel. Hokio stond naast haar en heur teer gezichtje blankte wonderlijk in den rood-gefloersten schijn van het transparant licht dat uit de lampions op haar neerdampte. Tusschen de goud-kleurige schilder-paneeltjes, roode wanden en oppronksels van schermen en schotten, bleef de zoete kamerzang van het koel-reine meisje hangen als een gekweel en de kleine ruimte geurde naar haar liefelijke wezen. En als dan het amoureuse tokkelen der mandoline en de neu-zige snaarklanken der guitaar zwegen, stond ze op, slank en schitterend blank en dook ze weg onder een poortje dat zacht gloeide in vage goudmistigheid.

Wie haar achter het zwoel-glanzende verschietje volgde,

10*